Με φόντο την κορύφωση των πρωταθλημάτων της ΕΠΣ Ημαθίας (Α’, Β’, Γ’), οι τελευταίες αγωνιστικές δεν κρίνουν μόνο τίτλους και παραμονές, αλλά φέρνουν ξανά στην επιφάνεια μια γνώριμη και διαχρονική πραγματικότητα του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου.
Στη Γ’ κατηγορία η μάχη για την ανάδειξη του πρωταθλητή βρίσκεται στο αποκορύφωμά της, ενώ σε Α’ και Β’ κατηγορία το ενδιαφέρον εστιάζεται τόσο στη σωτηρία όσο και στα play off. Ωστόσο, παράλληλα με το αγωνιστικό κομμάτι, η συζήτηση έχει μετατοπιστεί έντονα και σε όσα συμβαίνουν… εκτός γραμμών.
Τα όσα ακούγονται και γράφονται τις τελευταίες ημέρες μόνο έκπληξη δεν προκαλούν. Αντιθέτως, επιβεβαιώνουν αυτό που λίγο-πολύ όλοι γνωρίζουν αλλά ελάχιστοι παραδέχονται δημόσια, ότι σε αρκετές περιπτώσεις το αποτέλεσμα δεν καθορίζεται αποκλειστικά μέσα στο γήπεδο. “Συμφωνίες”, “εξυπηρετήσεις” και αγώνες με εικόνα που δεν συνάδει με τη σημασία τους, αποτελούν κομμάτι μιας πραγματικότητας που δεν είναι ούτε σημερινή ούτε φετινή.
Και μπορεί αποδείξεις να μην υπάρχουν ή να μην μπορούν εύκολα να παρουσιαστούν, όμως στον χώρο του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου και όχι μόνο, ελάχιστοι είναι αυτοί που πραγματικά πέφτουν από τα σύννεφα. Οι περισσότεροι γνωρίζουν, οι υπόλοιποι επιλέγουν να κάνουν πως δεν γνωρίζουν, με την υποκρισία να περισσεύει.
Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι φωνές και αντιδράσεις εμφανίζονται επιλεκτικά. Όταν κάποιοι δεν ευνοούνται, τότε θυμούνται την “καθαρότητα” και την “ηθική”. Όταν όμως στο παρελθόν βρέθηκαν από την άλλη πλευρά, η σιωπή ήταν εκκωφαντική. Γιατί η αλήθεια είναι σκληρή, ελάχιστοι μπορούν να ισχυριστούν ότι δεν έχουν υπάρξει, έστω και μία φορά, μέρος μιας τέτοιας κατάστασης.
Οι αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι βαρύγδουπες δηλώσεις δεν πείθουν κανέναν. Περισσότερο μοιάζουν με κινήσεις εντυπωσιασμού ή με αντιδράσεις απογοήτευσης, παρά με πραγματική διάθεση κάθαρσης.
Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο δεν ανακάλυψε φέτος το πρόβλημα. Το κουβαλά εδώ και χρόνια και, όσο όλοι κάνουν πως δεν το βλέπουν, θα συνεχίσει, δυστυχώς ή ευτυχώς να το κουβαλά. Μέχρι τότε, ας σταματήσουμε τουλάχιστον να παριστάνουμε τους ανήξερους. Γιατί στο τέλος, όλοι ξέρουν.
