Το 1965 ο Ημαθιώτης μουσικοσυνθέτης Χρήστος Νικολόπουλος είχε την ιδέα να γραφτεί ο ύμνος της ΑΕΚ μιας και δεν υπήρχε μέχρι τότε.
Η ιδέα ήρθε σε ένα τουρνέ στη Γερμανία που είχε πάει μαζί με τον τεράστιο τραγουδιστή και οπαδό της ΑΕΚ Στέλιο Καζαντζίδη και την Μαρινέλλα. Μαζί ήταν και ο ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ, με καταγωγή από τη Νέα Νικομήδεια, Μίμης Παπαϊωάννου που σκεφτόταν να σταματήσει το ποδόσφαιρο ως αντίδραση που η ΑΕΚ δεν δέχτηκε να πάρει μεταγραφή στην Ρεάλ Μαδρίτης.
Κατά την διάρκεια αυτού του ταξιδιού, δημιουργήθηκε ο ύμνος και παίχτηκε πρώτη φορά στο τρένο για τη Γερμανία. Τραγουδήθηκε μια-δύο φορές πρόχειρα ενώ ο Καζαντζίδης συνέθετε τη μουσική, σε στίχους του Χρήστου Κολοκοτρώνη και τον Νικολόπουλο που έπαιζε μπουζούκι.
Ο ύμνος όμως έμεινε στην… Γερμανία, μέχρι το 1971 που η ΑΕΚ πανηγύρισε το πρωτάθλημα. Το βράδυ της κατάκτησης του τίτλου η ομάδα πήγε στα μπουζούκια να γιορτάσει και εκεί αναζωπυρώθηκε η ιδέα με τον Νικολόπουλο να καλεί τον αείμνηστο ΑΕΚτζή στιχουργό και συνθέτη Χρήστο Κολοκοτρώνη να ξαναγράψει τους στίχους, τους οποίους μελοποίησε τον Ιούλιο του 71 ο ίδιος.
Ο Στέλιος Καζαντζίδης έριξε τις δικές του πινελιές στον ρυθμό και ήταν αυτός που παρότρυνε τον Μίμη Παπαϊωάννου να τον ερμηνεύσει. Έτσι κι έγινε, με αποτέλεσμα ένα αυγουστιάτικο πρωινό στο στούντιο της «Πολυφών» στην οδό Πατησίων να ηχογραφείται σε δίσκο ο ύμνος της ΑΕΚ, που στην δεύτερη πλευρά του είχε ένα λαϊκό τραγούδι με τίτλο “Μες στη φωτιά μου”.
“Αναστενάζουν τα γκολπόστ και τα δοκάρια σπάζουν, της Ένωσης οι αετοί, τα δίχτυα κομματιάζουν. Εμπρός της ΑΕΚ παλικάρια, σουτάρετε και σπάστε τα δοκάρια τα δίχτυα σκίστε, τη δόξα κατακτήστε νικήστε νικήστε, νικήστε».
Σε μια συνέντευξή του ο Μίμης Παπαϊωάννου διευκρινίζει ότι την δεύτερη φωνή στο ρεφρέν δεν την κάνει ο Καζαντζίδης όπως πολλοί θεωρούσαν, αλλά ο κιθαρίστας του Νικολόπουλου, ο Μάριος. Ο Καζαντζίδης δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής γιατί είχε συμβόλαιο με άλλη εταιρεία αλλά ήταν παρών σε όλες τις πρόβες και βοήθησε για το τελικό αποτέλεσμα. Αξιοσημείωτο ότι μέσα σε 3 μήνες ο δίσκος έσπασε το όριο των 50.000 αντιτύπων, αλλά τότε δεν υπήρχαν χρυσοί δίσκοι.
