Η Μαρινέλλα ήταν μια μεγάλη φωνή και μια παθιασμένη φίλαθλος που έζησε τον Άρη και την Εθνική Ελλάδας μπάσκετ από μέσα.
Αψήφησε ακόμα και τους τραυματισμούς της για να σταθεί στο πλευρό της “γαλανόλευκης”.
Κάτω από τα φώτα της σκηνής, η Μαρινέλλα υπήρξε μια από τις πιο επιβλητικές παρουσίες του ελληνικού τραγουδιού. Μακριά όμως από τα μικρόφωνα και τις πίστες, υπήρχε μια άλλη, λιγότερο προβεβλημένη αλλά εξίσου έντονη πλευρά του εαυτού της, μέρος της πληθωρικής ταυτότητάς της. Ήταν μια παθιασμένη φίλαθλος του μπάσκετ. Τη δεκαετία του 1980, όταν το άθλημα μετατρεπόταν σε εθνικό φαινόμενο με τον Άρη και την Εθνική ομάδα, η Μαρινέλλα δεν ήταν μία διάσημη θαμώνας στις VIP θέσεις, αλλά κομμάτι της ιστορίας που γραφόταν. Η σχέση της και με τις δύο ομάδες ξεπερνούσε την τυπική υποστήριξη.
Η αγάπη της ήταν έμπρακτη και η παρουσία της δίπλα στις ομάδες είχε συνέπεια. “Ήταν σαν μέλος της ομάδας“, έχει πει ο Παναγιώτης Γιαννάκης, ο οποίος στην αυτοβιογραφία του “Τρωτός Άτρωτος” (εκδ. Διόπτρα), περιέγραψε ουκ ολίγες φορές στον Παντελή Βλαχόπουλο τη σχέση της κορυφαίας τραγουδίστριας με τη “γαλανόλευκη”, ενώ στάθηκε λίγο περισσότερο στο ταξίδι της στην Αργεντινή για το MundoBasket του 1990, κατά τη διάρκεια του οποίου η Μαρινέλλα γύρισε το πόδι της.
“Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να γίνει στην πιστή οπαδό της Εθνικής, την σπουδαία τραγουδίστρια της χώρας μας. Την Μαρινέλλα. Είχε γίνει «ένα» μ’ αυτή την ομάδα, την αγαπούσε. Ήταν μέλος αυτής της παρέας. Ωστόσο, δεν ήταν στη σφαίρα του αυτονόητου ότι θα έρθει και σ’ αυτή τη μακρινή αποστολή. Όμως, ήταν και σ’ αυτό το ταξίδι στο πλευρό της Ελλάδας, παρόλο που το MundoBasket διεξαγόταν στην Αργεντινή.
Μάλιστα, είχε και μια ατυχία. Κατά την διάρκεια της διοργάνωσης γύρισε το πόδι της και τη βοηθούσε όλη η αποστολή και το ιατρικό τιμ για να έχει ασφαλή μετακίνηση από το ξενοδοχείο στο γήπεδο. Έμενε μαζί μας, αλλά σε άλλο όροφο. Θυμάμαι ένα βράδυ είχε πάει σ’ ένα κέντρο για να δει έναν διάσημο Αργεντινό συνάδελφό της. Οι θαμώνες την αναγνώρισαν, δεδομένου ότι υπήρχαν άνθρωποι της ελληνικής κοινότητας εκεί. Της ζήτησαν να τραγουδήσει και όταν άκουσαν την εκπληκτική φωνή της έμειναν όλοι με ανοιχτό το στόμα. Σ’ εκείνο το ταξίδι έκανε παρέα με τη σύζυγό μου, την Ευγενία”, ανέφερε μεταξύ άλλων ο coach Γιαννάκης.
Η Θεσσαλονικιά Κυριακή Παπαδοπούλου – αυτό ήταν το πραγματικό όνομα της Μαρινέλλας– ήταν αρειανών αισθημάτων στο μπάσκετ. Όμως, πολύ πριν γίνει γνωστή η αγάπη της για το άθλημα, είχε συνυπάρξει μουσικά με τον ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ, Μίμη Παπαϊωάννου. Την περίοδο που η Μαρινέλλα ήταν μαζί στη ζωή και στη σκηνή με τον Στέλιο Καζαντζίδη, ο επιθετικός της Ένωσης είχε εντυπωσιάσει τον μεγάλο λαϊκό ερμηνευτή με τη φωνή του, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει το ζευγάρι στην περιοδεία του στη Γερμανία. Την ίδια εποχή ο Παπαϊωάννου είχε συγκρουστεί με τη διοίκηση της ΑΕΚ, η οποία δεν του επέτρεπε να πραγματοποιήσει τη μεταγραφή του στη Ρεάλ Μαδρίτης.
Πολύ μετά το 1965 και την τουρνέ στους Έλληνες μετανάστες με τον Καζαντζίδη, εκδηλώθηκε η αγάπη της Μαρινέλλας για το μπάσκετ. Στο Αλεξάνδρειο πήγαινε -μεταξύ άλλων- παρέα με τον ηθοποιό Βασίλη Τσιβιλίκα για να δουν την ομαδάρα του Άρη που λάτρευε όλη η Ελλάδα, ενώ στο Ακρόαμα, όπου τραγουδούσε με τον Γιάννη Πάριο μετέτρεπε τα τραγούδια σε συνθήματα κερκίδας. Πριν από το Final Four της Γάνδης το 1988 άλλαξε το τραγούδι “Με το στόμα γεμάτο φιλιά” στο περίφημο “Με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φιλίππου και τ’ άλλα παιδιά”.
Η Μαρινέλλα κατήργησε τη δεδομένη απόσταση ανάμεσα στη “ντίβα” και τον απλό φίλαθλο. Βρέθηκε στις κερκίδες, μοιράστηκε την ένταση των αγώνων και στήριξε μια γενιά αθλητών που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο η Ελλάδα έβλεπε την εικόνα της. Σε μια από τις λίγες δεκαετίες της ιστορίας που αυτή η χώρα αγάπησε πραγματικά το “είναι” της η μεγάλη ερμηνεύτρια συμμετείχε σε αυτό το συλλογικό όνειρο με την ψυχή της. Σε αυτόν τον ρόλο δεν ήταν απλώς παρούσα, αλλά αναπόσπαστη.
