Συνέντευξη στη ρουμανική “Fanatik” παραχώρησε ο Ραζβάν Λουτσέσκου, μερικές ώρες μετά την ήττα του ΠΑΟΚ από τον ΟΦΗ στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας Betsson.

Ο προπονητής του Δικέφαλου αναφέρθηκε στη δύσκολη περίοδο που βιώνει μετά τον θάνατο του πατέρα του, Μιρτσέα, αλλά φυσικά και το μέλλον του στους “ασπρόμαυρους”.

Αναλυτικά όσα δήλωσε ο Ραζβάν Λουτσέσκου:

Για το πώς είναι αυτή την περίοδο, ποια είναι η διάθεσή του: “Αυτή τη στιγμή είμαι διχασμένος. Δεν ντρέπομαι να το πω, πάντα έλεγα την αλήθεια, την πραγματικότητα. Δεν προσπάθησα να προσβάλω κανέναν, προσπάθησα να εκφράσω πώς ζω μια συγκεκριμένη στιγμή.

Τώρα, ναι, είμαι διχασμένος, σίγουρα, αύριο, μεθαύριο, πρέπει να είμαι διαφορετικός. Κάθε επόμενο παιχνίδι με βοηθά. Στο τέλος, όταν έρχεται το επόμενο ματς, αυτός που έχει φιλοδοξία, τη νοοτροπία του μαχητή, πρέπει να αντιδρά”.

Για τον θυμό και τη στενοχώρια που είχε μετά τον χαμένο τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας Betsson: “Έχω παίξει σε πολλούς τελικούς, έχω κερδίσει πολλούς, έχω χάσει πολλούς, έχω εμπειρία. Κάθε ματς, κάθε τελικός, σου φέρνει συγκεκριμένα συναισθήματα. Ήταν μια πολύ δύσκολη στιγμή, ειδικά μετά από μια περίοδο ταλαιπωρίας ενάμιση-δύο μηνών. Ξεκινώντας από όσα συνέβησαν από τα τέλη Ιανουαρίου με τους φιλάθλους”.

Για το πόσο δύσκολο είναι να κρατήσει την ομάδα σε πορεία πρωταθλητισμού μετά τα όσα έγιναν: “Δεν είναι ο βασικός λόγος (όχι – τα όσα συνέβησαν). Είναι ξεκάθαρο ότι είχε αρνητική επίδραση σε εμάς, στην ατμόσφαιρα. Είναι σημαντικό να κατανοηθεί αυτό το στοιχείο, που απ’ έξω φαίνεται εντάξει. Αναρωτιέσαι γιατί να επηρεαστεί η ομάδα;

Έτσι είναι η ζωή εδώ, σαν σε μια πολύ μεγάλη οικογένεια, δημιουργείται ένα κλίμα. Επιπλέον, είχαμε πολλούς τραυματισμούς, πολλά προβλήματα στο ρόστερ. Παίζαμε με ενθουσιασμό, με πολλή αυτοπεποίθηση, είχαμε “φυτέψει” μέσα μας την πεποίθηση ότι θα κερδίσουμε το πρωτάθλημα και το Κύπελλο.

Όταν όμως έρχονται πολλοί τραυματισμοί, χάνεται η σύνδεση, η ασφάλεια, η ηρεμία, η εμπιστοσύνη, και καταλήγεις να παίζεις με πολύ μεγάλες αμφιβολίες. Από τη στιγμή που κάποιοι έλειψαν, άλλοι έπρεπε να μπουν και έγιναν βασικοί πρωταγωνιστές.

Οι δυνατότητές τους δεν ταίριαζαν με εκείνες των άλλων. Τέσσερις παίκτες ήρθαν τον χειμώνα, χρειάζονταν χρόνο να προσαρμοστούν, να γνωριστούν, αλλά δεν υπήρχε χρόνος. Φτάσαμε σε αυτόν τον τελικό στην χειρότερη δυνατή περίοδο”.

Για το γεγονός ότι κάθισε στον πάγκο του ΠΑΟΚ στο ματς με τον Παναθηναϊκό, παρά το ότι ο πατέρας του ήταν στο νοσοκομείο: “Έχουμε και μια ευθύνη απέναντι σε όλους, έχουμε υποχρεώσεις. Όσο δύσκολο κι αν είναι για εμάς, πρέπει να πάρουμε κάποιες αποφάσεις που δεν μας αρέσουν.

Έμεινα, ήμουν αναγκασμένος να μείνω εδώ και αμέσως μετά το παιχνίδι να φύγω για το Βουκουρέστι. Ο πατέρας μου σίγουρα το ένιωσε αυτό, το ήξερε, σε καμία στιγμή δεν μου ζήτησε να πάω.

Ήμασταν εδώ σε μια ολοκληρωτική μάχη για το πρωτάθλημα. Έτσι είχα μάθει, έτσι τον είχα δει να λειτουργεί, να αντιδρά”.

Για το γεγονός ότι όλη η οικογένεια Λουτσέσκου ήταν δίπλα στον πατέρα του: “Είχαμε και στο παρελθόν δύσκολες περιόδους όπου συμμετείχε η οικογένεια, αλλά ποτέ έτσι, με τα εγγόνια, με όλους. Μπορούμε να πούμε ότι είμαστε μια δεμένη, ενωμένη οικογένεια, αλλά πραγματικά, σε τέτοιες δύσκολες, θλιβερές στιγμές, βρίσκεις τη δύναμη να δώσεις περισσότερα, να συσπειρωθείς πιο δυνατά. Το καταφέραμε”.

Για το γεγονός ότι οι Ρουμάνοι ήταν στο πλευρό της οικογένειας και εάν το έχει ζήσει πιο έντονα: “Πάντα ένιωθα μια συμπάθεια από τους Ρουμάνους, όπου κι αν βρισκόμουν στον κόσμο. Μου φαίνεται φυσιολογικό, είναι κάτι που δίνει ελπίδα. Και προσωπικά, όταν βλέπω έναν Ρουμάνο να πετυχαίνει, χαίρομαι πολύ, ακόμα κι αν δεν έχω καμία σχέση μαζί του”.

Για το τι μήνυμα έλαβε από τους Ρουμάνους: “Με εξέπληξε κάπως, από την άλλη το περίμενα. Δεν μπορώ να πω ότι ήμουν χαρούμενος, ήταν μια πολύ θλιβερή στιγμή, αλλά με συγκίνησε η επιθυμία όλων αυτών των ανθρώπων να έρθουν και να δείξουν ένα καλό συναίσθημα προς τον πατέρα μου.

Αυτό, αυτομάτως, σημαίνει ότι άφησε κάτι πίσω. Μιλάω για όλες τις αντιδράσεις, όχι μόνο για όσους ήρθαν. Άκουσα και ιστορίες που δεν γνώριζα και δεν είχα τρόπο να γνωρίζω. Η στιγμή ήταν σοκαριστική. Λες ότι προετοιμάζεσαι για τέτοιες στιγμές, αλλά ποτέ δεν είσαι”.

Για το εάν έχει κάποια ελπίδα ότι ο πατέρας του τον βλέπει: “Θα ήθελα να έχει δει όλες αυτές τις εκδηλώσεις συμπάθειας και λύπης. Διαφορετικά, μένουν σε εμάς. Έχτισε μια εντυπωσιακή καριέρα, έζησε εξαιρετικές στιγμές, βοήθησε ανθρώπους να ανέβουν. Εκπαιδεύτηκε και συνέχισε να εξελίσσεται. Κατέκτησε τρόπαια, έχασε και πολλούς αγώνες. Έχτισε αυτή την καριέρα κομμάτι-κομμάτι.

Αυτό με ανησυχεί περισσότερο, με κάνει να τον σκέφτομαι με πόνο, δεν ξέρω αν πρόλαβε να ενώσει όλα αυτά τα κομμάτια και να δει τη συνολική, εξαιρετική εικόνα της καριέρας του. Οι τελευταίοι μήνες ήταν γεμάτοι πόνο, με καταστάσεις στο νοσοκομείο, με αντιπαραθέσεις, με τη λύπη του αγώνα. Έζησε αυτή την περίοδο έντονα.

Πιθανότατα ένιωθε και ήξερε πολύ καλά τι είχε πετύχει, αλλά πότε μπορείς πραγματικά να είσαι ευτυχισμένος αν δεν έχεις τον χρόνο να τα βάλεις όλα μπροστά σου; Αξίζει να φεύγεις λίγο διαφορετικά. Αν βλέπει από ψηλά αυτά που βλέπουμε εμείς, τότε είναι εντάξει, αλλά δεν θα το μάθουμε ποτέ, δυστυχώς.

Για το ότι είπε πως είναι “παιδί της νίκης” όπως και ο πατέρας του: “Έτσι νιώθουμε. Δεν προσπάθησα να του πω να μην πάει στην εθνική ομάδα”.

Για το εάν υπέφερε ο πατέρας του στο τέλος: “Δεν έχει νόημα να συζητάμε αυτό το θέμα. Μένουμε με αυτή την εξαιρετική εικόνα από την κηδεία, τις φανταστικές αντιδράσεις από όλο τον κόσμο. Τις αντιδράσεις ορισμένων παραγόντων”.

Για τη “χορογραφία” από την Ντίναμο Βουκουρεστίου: “Υπάρχουν παίκτες που τους είχε όταν ήταν νέοι και τους βοήθησε μέσω της εμπιστοσύνης που τους έδωσε, μέσω της μικρής εκπαίδευσης που μπόρεσε να τους προσφέρει, μέσω της στήριξης προς αυτά τα παιδιά. Υπάρχουν και άλλοι είναι μικροί”.

Για το τι θα έλεγε στους ανθρώπους που πήγαν στις εκδηλώσεις μνήμης για τον πατέρα του: “Ότι τους ευχαριστώ πολύ. Είναι πολύ σημαντικό για μένα, ως γιος του, να γνωρίζω ότι αυτοί οι άνθρωποι είχαν ένα πολύ καλό συναίσθημα για εκείνον”.

Για το τι θα ήθελε να πει στους γονείς του: “Η ιδέα είναι ότι όλοι μας, με την καθημερινότητα, με τη δουλειά, με τους φίλους, κάπως ξεχνάμε τους γονείς μας ή λέμε “είμαστε καλά, τίποτα δεν θα συμβεί”, μιλάμε λιγότερο, όλο και πιο σπάνια. Από την άλλη, και οι γονείς έχουν την ευκαιρία να μεταδώσουν πράγματα και να σε καθοδηγήσουν στη ζωή. Αν αυτή η επικοινωνία δεν υπάρχει”.

Για μία πολύτιμη συμβουλή που του έχει ο πατέρας του, Μιρτσέα Λουτσέσκου: “Όταν ζεις δίπλα σε έναν άνθρωπο, μεγαλώνεις δίπλα του, παίρνεις πολλά βλέποντάς τον. Αποκτάς μια παιδεία, κατά κάποιον τρόπο ασυνείδητα. Μου μετέδωσε το πάθος για το ποδόσφαιρο, χωρίς να το καταλάβω — ή ίσως το ήξερε και εγώ δεν το συνειδητοποίησα τότε. Με βοήθησε να βρω αυτό το πάθος και εργάζομαι με αυτό.

Για έναν άνθρωπο που έχει πάθος, αυτό είναι πολύ σημαντικό. Αυτό είναι το πρώτο. Το δεύτερο: μου μετέδωσε αυτή την αντοχή στις δυσκολίες, στις απογοητεύσεις, και την ιδέα ότι μόνο μέσα από τη δουλειά μπορείς να πετύχεις κάτι σημαντικό στη ζωή σου.

Και αυτό είναι κάτι από το οποίο ωφελήθηκα σε τεράστιο βαθμό. Αυτά είναι τα βασικά που μπορεί να σου δώσει ένας γονιός: να σου δείξει έναν δρόμο και ταυτόχρονα να σου δείξει πόσο σημαντική είναι η δουλειά.

Και, αν θέλετε, το τρίτο στοιχείο: η ικανότητά του να ξεπερνά πολύ μεγάλες απογοητεύσεις. Αυτό μου συμβαίνει κι εμένα, στο ποδόσφαιρο, από το ένα παιχνίδι στο άλλο. Πρέπει να παλεύουμε”.

Για το εάν θέλει να οδηγήσει τον ΠΑΟΚ στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και συγκεκριμένα στο Champions League μέσω της 2ης θέσης: “Είναι μια τεράστια επιθυμία. Ο ΠΑΟΚ δεν έχει βρεθεί ποτέ στο Champions League και πρέπει να φτάσει εκεί. Είναι το επόμενο φυσικό βήμα σε σχέση με όσα έχει πετύχει τα τελευταία χρόνια. Έχει εξελιχθεί, είναι πάντα στην κορυφή”.

Για το εάν έχει σκεφτεί να προπονήσει μία ομάδα που είναι πιο κοντά στο σπίτι και στην οικογένειά του: “Προς το παρόν είμαι στον ΠΑΟΚ, δουλεύω εδώ, αυτό είναι το σπίτι μου. Εδώ έχω ζήσει τεράστιες ικανοποιήσεις, έχω πετύχει μεγάλα πράγματα”.

Για το γεγονός πως οι Έλληνες λένε πως είναι ο μεγαλύτερος προπονητής στην ιστορία του ΠΑΟΚ: “Είναι οι επιδόσεις, πάνω απ’ όλα η νίκη απέναντι στους Αθηναίους. Έτσι με αποκαλούν, αλλά δεν είμαι στρατηγός. Περισσότερο έχω έναν τρόπο να διαχειρίζομαι τα πράγματα, να πείθω, να δημιουργώ ένα κλίμα ενότητας και ενθουσιασμού”.