Γράφει ο Νικόλαος Τσιαμούρας
Η διαδρομή αρχίζει από την Βεργίνα, η ιστορία του τόπου ξεκίνησε από εδώ όπου βρέθηκαν τα χρυσά στεφάνια του Μακεδόνα βασιλιά Φίλιππου του Β΄ από τον αρχαιολόγο Μανόλη Ανδρόνικο.
Ανάμεσα στα χωριά Παλατίτσια και Βεργίνα στις βόρειες υπώρειες των Πιερίων στους χαμηλούς λόφους που σχηματίζονται, εκτείνεται μια πολύ σημαντική αρχαία πόλη που με βεβαιότητα ταυτίζεται με τις ΑΙΓΕΣ, την αρχαία πρωτεύουσα του Βασιλείου της Κάτω Μακεδονίας.
Η πόλη αυτή έως τον 4ο αιώνα π.Χ., ήταν το σπουδαιότερο αστικό κέντρο της περιοχής,
Εδώ βρίσκονται τα πατρογονικά ιερά των Μακεδόνων μαζί με τα ανάκτορα και τους περίφημους για τους θησαυρούς τάφους των Αργεαδών Βασιλέων, της γενιάς που ξεκινώντας από ένα μυθικό ήρωα τον Ηρακλή, έδωσε στην ελληνική Ιστορία την πιο συναρπαστική μορφή της , τον Μέγα Αλέξανδρο.
Στο χώρο αυτό έζησαν και έδρασαν βασιλιάδες όπως ο Αλέξανδρος Α΄ ( 495 – 452 π.Χ.) και ο Αρχέλαος ( 413-399π.Χ. ) που έκανε την αυλή του κέντρο γραμμάτων και τεχνών, συγκεντρώνοντας στις Αίγές τους πιο διάσημους καλλιτέχνες και διανοούμενους της εποχής και είναι εδώ που τον Σεπτέμβριο του 336 π.Χ. μετά τη δολοφονία του Φιλίππου Β΄ στο θέατρο της πόλης ανακηρύχθηκε βασιλιάς ο Αλέξανδρος (336-323π.Χ.).
Το μονοπάτι ξεκινά από το χωριό Βεργίνα είναι σηματοδοτημένο με κόκκινα σημάδια και οδηγεί μέσα από μια συναρπαστική πεζοπορία στο βράχο του Γαλακτού, από όπου στις 15 Μάρτη 1878 γυναίκες της περιοχής μαζί με τα παιδιά τους έπεσαν στο φαράγγι, λέγοντας ‘’όχι’’ στην βεβήλωση του ονόματος του Έλληνα και της Ορθοδοξίας, από τους δυνάστες κατακτητές Τούρκους.
Αφήσαμε πίσω μας τα τελευταία σπίτια του χωριού, συνεχίζουμε για την απέναντι βουνοπλαγιά μέσα από αγροτικό δρόμο που τον διακόπτει ένα ήσυχο ρέμα. Περάσαμε το ρέμα χωρίς απώλειες και συνεχίζουμε.
Με τον σάκο στον ώμο πεζοπορούμε τώρα σε ανηφορικό μονοπάτι και μετά από μια εικοσάλεπτη πορεία μπήκαμε σε πυκνό δάσος από χαμηλά δένδρα ( γαύρους ) και βλάστηση, η ανάβαση συνεχίζεται.
Το μονοπάτι και η ατμόσφαιρα ζεστή, η φωτεινή μέρα να πλανάται ολούθε και να μας τυλίγει.
Απόλυτη ησυχία..
Τώρα την ησυχία διακόπτει το κελάηδημα των πουλιών το θρόισμα των δένδρων και οι δικές μας χαρούμενες φωνές.
Φθάσαμε σε ξέφωτο. Η κορυφή Γαλακτό είναι εκεί ψηλά στο βάθος περήφανη και καταπράσινη. Κατεβαίνουμε μια ρεματιά με αρκετό νερό, χαμένη σε πυκνή αδιαπέραστη βλάστηση. Την περάσαμε χωρίς απώλειες.
Περνάμε απέναντι σε βραχώδη πλαγιά, πέτρα και πάλι πέτρα. Πλαγιά ανηφορική και δύσκολη, την προσπερνάμε με γρήγορες αναπνοές και δυνατά πόδια. Βρεθήκαμε και πάλι σε δασικό δρόμο, πήραμε πορεία δεξιά.
Η θέα από το σημείο αυτό πανέμορφη. Γύρω μας ξετυλίγεται το πράσινο μεγαλείο των βουνοκορφών και κάτω χαμηλά η πεδιάδα της Ημαθίας και λίγο μακρύτερα οι άλλες βουνοκορφές .Το βλέμμα μας μαγνητίζεται, ο νους χάνεται και ταξιδεύει, μόνο το αεράκι μπορεί και μιλάει. Λιβάδια με αγριολούλουδα στολίζουν τριγύρω την ανοιξιάτικη γη.
Το μονοπάτι χάνεται μέσα σε αγριοτριανταφυλλιές και βατσινιές, μας ταλαιπωρεί, εμείς όμως απτόητοι, συνεχίζουμε…….
Ορειβατούμε στην κορυφογραμμή, στα αριστερά μας (ανατολικά) χαράδρες δασωμένες και κάτω χαμηλά το μοναστήρι των Αγίων Πάντων (γυναικείο). Η ιερά Μονή διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας όσο και κατά την κατοχή των Γερμανών.
Η ιστορία της Μονής αρχίζει από το έτος 1700.Οι τοιχογραφίες του καθολικού χρονολογούνται από το 1740.Ο τελευταίος μοναχός , ονόματι Βενιαμίν έκοιμήθη το 1951. Έκτοτε η ιερά Μονή παρέμεινε έρημη και εγκαταλελειμμένη. Το 1995 η ιερά Μητρόπολη αποφάσισε να κάνει τη Μονή Λειτουργική.
Η πρώτη πανήγυρη γιορτάσθηκε στις 26 Ιουνίου το 2006.
Επιστροφή ……………
Ορειβατούμε και πάλι σε δασικό δρόμο ξανασυναντήσαμε και πάλι το ρέμα , το διαβήκαμε χωρίς δυσκολία και συνεχίζουμε για το μοναστήρι. Βρισκόμαστε στο μοναστήρι των Αγίων Πάντων ανάψαμε ένα κερί και πήραμε το μονοπάτι της επιστροφής.
Τώρα το μονοπάτι φιδοσέρνεται σε πλαγιά δασωμένο και ανηφορικό. Συνεχίζουμε την ανάβαση , τώρα δασικός δρόμος τώρα κατάβαση…
Φθάσαμε στα αυτοκίνητα..!
Ο δρόμος για τον κάμπο κάνει τη ζωή μας επίπεδη, είναι ο ευκολότερος δρόμος.
