Γράφει ο Νικόλαος Τσιαμούρας
Ένας καταπράσινος θαυμαστός πίνακας ξεπροβάλλει μπροστά μας. Ορειβατούμε χαζεύοντας το πράσινο τοπίο τριγύρω αλλά και ένα κομμάτι του ανατολικού Βέρμιου που απλωνόταν μεγαλόπρεπα απέναντι μας. Αφεθήκαμε στη μαγεία του δάσους γεμίζοντας τα μάτια μας άπειρες εικόνες.
Η ορειβασία σήμερα, είναι το βασικό άθλημα του βουνού, η ορειβασία προέρχεται από την ύπαρξη της ανθρωπότητας, όχι ως άθλημα, αλλά ως μέσο μετακίνησης.
Σήμερα η ορειβασία είναι κυρίως άθλημα και δίνει τη δυνατότητα σε όλους εμάς να σκαρφαλώνουμε στο βουνό, που ευτυχώς η Ελλάδα έχει αρκετά βουνά και όμορφα. Πεζοπορούμε και ορειβατούμε στα βουνά, ερχόμαστε κοντά στη φύση να απολαύσουμε την ελευθερία και την ομορφιά της φύσης. Να γνωρίσουμε το μεγαλείο της. Να διδαχθούμε από τη φύση και να φθάσουμε σε μια ισορροπία μαζί της και με τον εαυτό μας.
Η φυγή στο βουνό είναι η αληθινή περιπέτεια είναι η συγκίνηση και το δέος που μας προξενεί η μεγαλοπρέπεια του ορεινού τοπίου. Φύγαμε στις 7 το πρωί από την Βέροια για το Ξηρολίβαδο. Περάσαμε τη διασταύρωση, ανεβαίνουμε τις στροφές του δρόμου. Δρόμος πανέμορφος ,ονειρεμένος ανηφορικός. Φθάσαμε στο Ξηρολίβαδο. Μας υποδέχθηκε λαμπερό και όμορφο. Μόνο εμείς και η απέραντη σιωπή είναι νωρίς ακόμη.
Ο οικισμός είναι κτισμένος στην ανατολική άκρη μιας πευκόφυτης κοιλάδας επάνω στο όρος Βέρμιο σε υψόμετρο1220 μέτρων. Βρίσκεται δίπλα σε μια μικρή λίμνη, τη «μπάρα». Σε γνωστά έγγραφα του Τούρκικου ιεροδικείου της Βέροιας, το Ξηρολίβαδο μνημονεύεται πολλές φορές από το 1640. Ο γνωστός περιηγητής F. Pougeville πέρασε στο τότε κατεστραμμένο χωριό το 1806. Αφήσαμε τα αυτοκίνητα, να’ μαστε τώρα στην ησυχία του πρωινού, εικόνες ολόδροσες τριγύρω. Στις γύρω πλαγιές πανέμορφα μαυρόπευκα και συστάδες με πλατύφυλλες οξιές.
Μεγάλα θηλαστικά δεν υπάρχουν σήμερα όπως η αρκούδα, ο λύκος και το ζαρκάδι, παρατηρούνται όμως αγριογούρουνα, αλεπούδες, ασβοί , νυφίτσες, λαγοί και σκίουροι. Οι μυρωδιές της γης, το φύσημα του ανέμου και των πράσινων φύλλων μας, ταξιδεύουν. Κάτι τέτοιες στιγμές όταν βρίσκεσαι στην αγκαλιά της φύσης, γίνεσαι ένα μαζί της και παραδίδεσαι στους ρυθμούς της.
Είναι μια αίσθηση που δεν περιγράφεται με λόγια, σε δημιουργούν αμέσως μια όμορφη διάθεση, μια ομορφιά που σε κάνει να νομίζεις ότι βρίσκεσαι εντελώς ξαφνικά σε έναν άλλο κόσμο. Νιώθεις ανανεωμένος, πιο πλούσιος, πιο άνθρωπος. Τα αιωνόβια πεύκα ντυμένα στα χρώματα του καλοκαιρού δέχονται τη φρεσκάδα του πρωινού με καρτερικότητα.
Ένας κατάμαυρος σκίουρος μας κοιτάει με περιέργεια και ανεβαίνει τρέχοντας στον κορμό ενός πεύκου. Σε αυτή την παράξενη συναρπαστική φύση η ζωή φαίνεται να αναζητά την ισορροπία της. Απολαμβάνουμε την ομορφιά και συνεχίζουμε .
Μόνοι εμείς και η ησυχία του δάσους. Οδοιπορούμε σε αυτό το υπέροχο τοπίο οξιές και πεύκα μας καλωσορίζουν, ο αέρας μαζί με την πρωινή δροσιά από τις γύρω πλαγιές, μας μεταφέρει μυρωδιές και ήχους πρωτόγνωρους. Η ατμόσφαιρα διαυγής κρυστάλλινη. Γύρω μας μια συμφωνία χρωμάτων που ξεχωρίζει και γοητεύει τον νου και μας οδηγεί μακριά από την καθημερινότητα.
Η δροσιά που έπεσε τη νύχτα, κρατά όλα τα μυστικά της φύσης, όλη την ιστορία των ανθρώπων, την ισορροπία του κόσμου. Ανασαίνω αυτό τον δροσερό αέρα και σκέφτομαι δεν χρειάζεται να πας στην άκρη του κόσμου για να πάρεις μια γεύση από ατέλειωτη αδάμαστη ελληνική φύση.
Τριάντα λεπτά με Ι.Χ. από την Βέροια. Τόσο κοντά και τόσο μακριά…! Το αεράκι που ανεμπόδιστα διαπερνά το εκτεταμένο δάσος μας μεταφέρει μια ανάλαφρη αίσθηση μέθης, μας ταξιδεύει.
Νομίζω ότι θα μπορούσα να περιφέρομαι σε αυτό το υπέροχο σκηνικό αιώνια. Φθάσαμε στην κορυφή μετά από μια εύκολη πορεία ανάβασης. Από εδώ ψηλά σαν ζωγραφιά διακρίνεται το Ξηρολίβαδο με τη λίμνη του και γύρω οι άλλες βουνοκορφές, πανέμορφες.
Επιστροφή… Συνεχίζουμε την κατάβαση, η πορεία μας κράτησε περισσότερο από 3 ώρες, αλλά ήταν αρκετή για να απολαύσουμε το τοπίο που τελείωνε, εκεί κοντά στον ουρανό, στην κορυφή Στουρνάρι. Πήραμε το δρόμο της επιστροφής.Αφήσαμε πίσω μας την ομορφιά του ορεινού πίνακα, πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Άλλη μια μέρα γεμάτη ορειβασία πήρε τέλος με επιτυχία.
