Είναι καλοκαίρι του 2013 και βρισκόμαστε στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Το πρωτάθλημα Βραζιλίας τρέχει, αλλά ο Ronaldinho εδώ και καιρό, το πηγαίνει περπατητά. Η σχέση του με την στρογγυλή θεά έχει πλέον κορεστεί, κι ας μιλάμε για λατρεία.
Του άλλαξε τη ζωή και τούμπαλιν. Το ποδόσφαιρο δεν θα ήταν ποτέ το ίδιο χωρίς το μαγικό δεξί πόδι του μακρυμάλλικου παιδιού από το Πόρτο Αλέγκρε. Η αλεγκρία στο τερέν διαρκούσε μιάμιση ώρα, μπορεί και λιγότερο. Εκτός αγωνιστικού χώρου, ο χρόνος έγραφε αλλιώς.
Ο Ρόνι ήταν πάντα πολύ καλός στα πάρτυ.
Και κάπου εδώ, ξεκινάει μια σουρεάλ ιστορία που συνδέει τον Ronaldinho Gaúcho με τον Πιερικό Κατερίνης. Η αφιέρωση “para pierikos” στη φανέλα της Σελεσάο που βλέπετε στην παρακάτω φωτογραφία δεν αποτελεί προϊόν ΑΙ. Αντιθέτως, είναι 100% αληθινή.
Πώς φτάσαμε εκεί; Ας γυρίσουμε 13 χρόνια πίσω.
Πρωταγωνιστές της ιστορίας ο Νίκος Πεπελίδης, FIFA Agent με την βούλα και ο Nilton Leão, γνωστός από το επεισοδιακό πέρασμα του στον Άρη σε ρόλο τεχνικού διευθυντή και στενός φίλος της οικογένειας Ronaldinho.
Οι δυο τους, είχαν ένα κοινό όραμα.
Ο δεύτερος έφυγε νύχτα από τον Άρη, με τον τότε πρόεδρο της ομάδας, Λάμπρο Σκόρδα, να μη πείθεται ιδιαίτερα από το πλάνο του Nilton και να τον στέλνει στο λογιστήριο παρέα με όλους τους Βραζιλιάνους που είχε φέρει.
Ο Πεπελίδης είχε χτίσει σχέση μαζί του και θυμάται εκείνες τις μέρες σαν χθες.
“Ήμασταν πολύ κοντά. Ήταν κολλητός του Assis (αδερφού του Ronaldinho) και CEO στη Φλαμένγκο. Μου είχε φέρει και φανέλα του Adriano. Βγαίναμε, μιλάγαμε καθημερινά. Κάποια στιγμή φεύγει, πάει Βραζιλία αλλά κρατήσαμε επαφή και το πλάνο ήταν να βρούμε μια ομάδα, να την αγοράσουμε και να προβάλλουμε τις ακαδημίες του Ronaldinho, όπως κάνουν μεγάλες ομάδες σαν τον Ολυμπιακό, τον ΠΑΟΚ κλπ.
Θα κέρδιζαν και οι ομάδες και τα παιδιά. Ψάχναμε να πάρουμε τον Ηλυσιακό, του Μητρόπουλου. Στα λέω όπως τα ζήσαμε. Ο Θωμάς ήθελε να ξεφορτωθεί την ομάδα αλλά τίποτα. Ο Πιερικός είχε σοβαρά προβλήματα, μιλάγαμε με τον Ντούμο και Ελευθεριάδη. Πάω στον Πιερικό, έρχεται κι ο Nilton, πάμε να κάνουμε έλεγχο στα βιβλία της ομάδας και ο Nilton για να τους γλυκάνει, φέρνει και μια φανέλα της Βραζιλίας υπογεγραμμένη από τον Ronaldinho που έγραφε ‘para Pierikos’. Τη χάρισα στη μπουτίκ του Πιερικού, στον συγχωρεμένο τον Αδαμόπουλο. Με βοήθησε πάρα πολύ στη διαδικασία εξαγοράς, στη σχέση με τους οργανωμένους, σε όλα όσα ήθελα”, μου λέει ο Νίκος στο τηλέφωνο.
Άνω τελεία. Επιστροφή στην αρχή.
Πώς έφτασε η φανέλα στη μπουτίκ του Πιερικού;
Ο Πεπέ, όπως τον φώναζαν φίλοι και γνωστοί, αφηγείται: «Ο Nilton είχε ξενυχτήσει στη βίλα, σε ένα πάρτι του Ronaldinho με 200 γυναίκες και φίλους του μέσα, κόλαση. Περίμενε να ξυπνήσει ο Ρόνι για να υπογράψει τη φανέλα και να τη φέρει μαζί στην Ελλάδα».
Η φανέλα έφτασε, αλλά η τζίφρα δε μπήκε ποτέ.
“Οδηγηθήκαμε σε ένα έλλειμμα πέντε εκατομμυρίων και εκεί που πάμε να υπογράψουμε, ο Nilton κι εγώ, γυρνάει ο δικηγόρος, βλέπει το ποσό και μου λέει ‘μαλάκα φεύγουμε τώρα, με το που βάλεις την υπογραφή σου εδώ θα μπεις φυλακή μέσα σε 2 ώρες’. Φεύγουμε από τον Πιερικό, μένουμε στο Ολύμπια το ξενοδοχείο το βράδυ και συναντιόμαστε με τον Βασίλη τον Χριστόπουλο, που ήταν στην Καστοριά.
Μας λέει ‘καλά ρε Νίκο, γιατί δεν παίρνετε την Καστοριά;’, εν είδει αστείου. ‘Να χρωστάει 40-50 χιλιάρικα, πόσα να χρωστάει;’. Δεν είχαμε να χάσουμε κάτι. Γ’ Εθνική έπαιζε, κατεστραμμένη, πάτος. Λέμε την κρατάμε μια χρονιά, την σώζουμε για να κάνουμε και το πρότζεκτ με τις ακαδημίες.
Κάνουμε μια συνέντευξη τύπου για να τα παρουσιάσουμε όλα. Είχαμε αποδοχή από τους ντόπιους αλλά μόλις η ομάδα άρχισε να παίρνει καλά αποτελέσματα, άρχισε να ξενερώνει η κοινωνία που έβλεπε την ομάδα να παίζει καλά, γιατί έβγαζαν όλοι μεροκάματο. Οι παίκτες στημένοι, για 30-40 ευρώ. Καλύτερα να τους τα έδινα εγώ. Και ξεκινάει ένας πόλεμος”, μου λέει ο Νίκος.
“Κάθε Παρασκευή δικαστήρια. Εξώδικο στο εξώδικο. Έρχεται ο Nilton και μου λέει ‘πιο πολύ είμαστε στα δικαστήρια παρά στο γήπεδο’. Φίλε, ειλικρινά είχα φτάσει σε ένα σημείο, που ακόμη και εγώ που ήμουν γαϊδούρι υπομονής, είχα σκάσει τόσο πολύ που πήγα στη λίμνη και έβαλα τα κλάματα. Λέω δεν αξίζει να έχουν ομάδα ανώτερου επιπέδου. Είχε διχαστεί η πόλη, ράγισε το γυαλί και δεν είχα διάθεση να συνεχίσω.
Η ομάδα τώρα είναι στα τοπικά. Το κίνητρο ήταν η πόλη, όχι η ομάδα. Έχει αεροδρόμιο, υψόμετρο. Το πλάνο ήταν να κάνουμε ένα προπονητικό κέντρο, να προσκαλούμε ομάδες για προετοιμασίες, φιλικά. Θα λειτουργούσε σα βιτρίνα προβολής του εμπορεύματός μας, των ποδοσφαιριστών μας, στην παγκόσμια αγορά.
Ο ορίζοντας δεν ήταν άσσο ημίχρονο, διπλό τελικό και να δούμε τι θα κάνουμε. Είχα ένα focus στην παγκόσμια αγορά. Οι επαρχιώτες είναι δύσκολο να το καταλάβουν, να μη παίζουν τα δικά μας τα παιχνίδια. Είχαμε πλάνο σαν αυτό της Ρεάλ, δεν υπερβάλλω”, συνεχίζει.
Τον ρωτάω αν έπαιξε ποτέ το σενάριο για Ronaldinho και Άρη. Παπατζιλίκια του Κόντη, μου λέει, για να παραμείνει στην ομάδα.
“Δεν έφτασε ποτέ ούτε καν κοντά στο να γίνει αυτό. Είχε πέσει σαν ιδέα αλλά δεν προχώρησε. Θεσσαλονίκη δεν ήρθε ποτέ, Αθήνα πήγαινε, ήταν κολλητοί με τον Ρέμο. Άμα σου πω τα πάρτι στο κτήμα με τα χιλιάδες στρέμματα. Μάζευε γυναίκες από το Ρίο, έναν θίασο από ηθοποιούς, παραηθοποιούς. Αν πήγαινες εκεί δεν έφευγες”, καταλήγει ο Πεπελίδης.
Μαζί με τον Leao, παραλίγο να άλλαζαν την ιστορία στην Καστοριά. Όχι μόνο στην ομάδα αλλά και την πόλη ολόκληρη, όπως μου λέει ο Βασίλης Χριστόπουλος.
“Αφού άφησαν την προσπάθεια με τον χρεωμένο Πιερικό, απευθύνθηκαν στην Καστοριά. Πήραν την ομάδα, είχαν χιλιάδες προβλήματα. Ήθελε αυτός ο απατεώνας ο Ουσταμπασίδης να βάζουν λεφτά και να κάνει εκείνος τον πρόεδρο.
Ο Πεπελίδης δεν καταλάβαινε τίποτα και τα κατάφερε όσο μπορούσε, παρά τον πόλεμο που του έκαναν. Η Καστοριά έχασε την ευκαιρία της ζωής της επειδή ορισμένα μοσχάρια παρασύρθηκαν από τον Ουσταμπασίδη, που ήταν μπλαμπλάς, θεωρητικός. Έχασε την ευκαιρία της ζωής της.
Ο Ουσταμπασίδης ήταν της νύχτας και ήθελε να το παίξει ότι έχει άποψη επί παντός επιστητού. Άεργος, τεμπέλης… και η πόλη παρασύρθηκε από αυτόν.
Ο Πεπελίδης ήθελε να φέρει τον Ronaldinho στην Καστοριά, να κατέβει με ελικόπτερο, να υπογράψει στους μικρούς ποδοσφαιριστές και το βράδυ να πήγαινε στα μπουζούκια, στον Ρέμο. Δυστυχώς δεν τον άφησαν. Αν ρωτήσεις τους κατοίκους, θα σου πουν τον Πεπελίδη απατεώνα, ακόμα και σήμερα.
Όταν είσαι κάθε Παρασκευή στα δικαστήρια, τι να κάνεις; Γίνεται; Χάθηκε μεγάλη ευκαιρία, φίλε”, λέει ο Χριστόπουλος με παράπονο και κλείνουμε το τηλέφωνο.
