Η Κριστίνα Γιάνκου σήκωσε το τηλέφωνο χωρίς να γνωρίζει τι ακριβώς επρόκειτο να ακούσει. Είχαν προηγηθεί φήμες και ψίθυροι, όμως δεν μπορούσε να ξεχωρίσει τι ήταν αλήθεια και τι υπερβολή.
Ο πρώην προπονητής της, Πετρ Βλάχοφσκι – που για σχεδόν 15 χρόνια δούλευε με γυναικείες ομάδες στη Σλοβάτσκο και είχε αναγνωριστεί ως κορυφαίος προπονητής στη χώρα – είχε συλληφθεί. Και τώρα, επρόκειτο να μάθει τον λόγο. Η πραγματικότητα ξεπέρασε κάθε φαντασία.
«Με κάλεσε ένας αστυνομικός και μου εξήγησε τι είχε συμβεί, λέγοντάς μου πως έπρεπε να παρουσιαστώ στο τμήμα», θυμάται η ίδια για τα γεγονότα του 2023. «Εκεί χρειάστηκε να δω βίντεο, φωτογραφίες, συνομιλίες… Η αστυνομία ήθελε να ταυτοποιήσουμε τους εαυτούς μας. Ήταν σοκαριστικό, δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε ότι ήταν αληθινό. Έμοιαζε με σκηνή από ταινία».
Ο Βλάχοφσκι κατέγραφε κρυφά παίκτριες στα αποδυτήρια για τέσσερα ολόκληρα χρόνια, ενώ στην κατοχή του βρέθηκε και υλικό που σχετίζεται με κακοποίηση ανηλίκων.
«Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι συνέβαινε για τόσο καιρό», λέει η Γιάνκου. «Ήταν προπονητής μας για χρόνια, είχαμε καλή σχέση, τον εμπιστευόμασταν».
Τον περασμένο Μάιο καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης ενός έτους με αναστολή, χρηματικό πρόστιμο και πενταετή απαγόρευση ενασχόλησης με το ποδόσφαιρο εντός Τσεχίας. Ωστόσο, δεν έχει υπάρξει περαιτέρω τιμωρία από την ομοσπονδία, ενώ δεν έχει ενεργοποιηθεί κάποια διαδικασία από τη FIFA για παγκόσμιο αποκλεισμό, κάτι που σημαίνει πως μπορεί ακόμη να εργαστεί ως προπονητής στο εξωτερικό. Η σκέψη και μόνο προκαλεί ανησυχία στη Γιάνκου: «Δεν θέλω καν να το σκέφτομαι. Είναι πραγματικά τρομακτικό».
Η υπόθεση άφησε βαθιά σημάδια. Η ίδια δηλώνει πως πλέον αντιμετωπίζει διαφορετικά πολλές καταστάσεις: είναι πιο επιφυλακτική με προπονητές και προσωπικό, πιο προσεκτική ακόμη και σε απλές συζητήσεις, ενώ δυσκολεύεται να εκλάβει ορισμένα σχόλια ως αθώα.
Παρότι δεν χρειάστηκε ψυχολογική υποστήριξη παραδέχεται ότι έχει αποκτήσει μια μόνιμη ανησυχία:
ελέγχει ασυναίσθητα τα αποδυτήρια για πιθανές κάμερες, φροντίζει περισσότερο την ιδιωτικότητά της και αποφεύγει να εκτίθεται, ακόμη και σε χώρους που θεωρητικά είναι ασφαλείς.
Άλλες συμπαίκτριές της επηρεάστηκαν πιο έντονα: κάποιες δεν άντεξαν και αποχώρησαν από την ομάδα, άλλες χρειάστηκαν βοήθεια, ενώ ορισμένες δεν θέλουν να επιστρέψουν ποτέ στο ίδιο περιβάλλον. Η ίδια βρίσκει διέξοδο μιλώντας ανοιχτά: «Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι απαραίτητο. Αν υπάρχει έστω μια πιθανότητα να αλλάξει κάτι και να γίνει το ποδόσφαιρο πιο ασφαλές για γυναίκες και κορίτσια, τότε αξίζει να το προσπαθήσουμε».
Παράλληλα, επισημαίνεται ότι τέτοιες υποθέσεις συχνά μένουν στο σκοτάδι, είτε γιατί τα θύματα δεν γνωρίζουν πού να απευθυνθούν είτε γιατί δεν εμπιστεύονται το σύστημα. Όπως τονίζουν ειδικοί, απαιτούνται ανεξάρτητοι μηχανισμοί ελέγχου και αυστηρότερες κυρώσεις, ώστε να υπάρξει πραγματική αποτροπή.
