Η μπάλα γυρίζει, αλλά μερικοί παίκτες μοιάζουν να μην την αφήνουν ποτέ. Ο Χρήστος Λίκα, μια από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές των γηπέδων της Ημαθίας, επέστρεψε. Ύστερα από περίπου 1,5 χρόνο απουσίας, ο 50χρονος τερματοφύλακας (γεν. 1/2/1975) αποφάσισε να φορέσει ξανά τα γάντια του και να υπερασπιστεί την εστία του Κεραυνού Επισκοπής στον αγώνα Κυπέλλου ΕΠΣ Ημαθίας το Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου.
Αν και η ομάδα του γνώρισε την ήττα και τον αποκλεισμό από τη συνέχεια του θεσμού, η επιστροφή του ίδιου στον αγωνιστικό χώρο ήταν από μόνη της μια νίκη, μια νίκη απέναντι στον χρόνο, στις δικαιολογίες και στα “είμαι πλέον μεγάλος γι’ αυτά”.
Ο Χρήστος Λίκα δεν είναι απλώς ένας πολύπειρος τερματοφύλακας. Είναι ένας σύμβολο του τοπικού ποδοσφαίρου, ένας αθλητής που έχει κερδίσει με την αγωνιστική του παρουσία, αλλά κυρίως με το ήθος και τον χαρακτήρα του, τον σεβασμό φίλων και αντιπάλων.
Με το γνώριμο χαμόγελο στο πρόσωπό του και τη σεμνότητα που πάντα τον διέκρινε, μπήκε ξανά στο γήπεδο όχι για να αποδείξει κάτι, αλλά γιατί το ποδόσφαιρο είναι κομμάτι της ζωής του. Και αυτό το κομμάτι, όπως φαίνεται, δεν κόβεται εύκολα.
Μπορεί το 2-0 να έγραψε τον επίλογο του ματς, όμως για όσους βρέθηκαν στις εξέδρες ήταν σαφές πως είδαν κάτι πιο σημαντικό: έναν άνθρωπο που δεν σταμάτησε να αγαπά το παιχνίδι, ακόμα κι όταν τα χρόνια πέρασαν.
Ο Χρήστος Λίκα παραμένει μια αξιόπιστη παρουσία κάτω από τα δοκάρια, αλλά και —το σημαντικότερο— ένα φωτεινό παράδειγμα για τους νεότερους. Γιατί στο ποδόσφαιρο, όπως και στη ζωή, σημασία δεν έχει μόνο το σκορ, αλλά η διαδρομή, το πάθος και η αξιοπρέπεια.













