Η 8η Φεβρουαρίου 1981 έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη του ελληνικού ποδοσφαίρου. Μια ημέρα που ξεκίνησε με πανηγυρισμούς και τελείωσε με σιωπή, θλίψη και ανείπωτο πόνο. Στο Στάδιο «Γ. Καραϊσκάκης», εκεί όπου θα έπρεπε να κυριαρχούν μόνο τραγούδια και χαμόγελα, γράφτηκε η πιο σκοτεινή σελίδα στην ιστορία των ελληνικών γηπέδων.
Ο Ολυμπιακός είχε συντρίψει την ΑΕΚ με 6-0. Ένα αποτέλεσμα-θρίαμβος, που ξεσήκωσε τις εξέδρες και έκανε πολλούς φιλάθλους να σηκωθούν πριν το τελευταίο σφύριγμα, θέλοντας να κατευθυνθούν προς τη Θύρα 1 για να αποθεώσουν τους παίκτες ή να συνεχίσουν τον ερυθρόλευκο πανηγυρισμό έξω από το γήπεδο.
Στη Θύρα 7, όμως, η χαρά μετατράπηκε σε παγίδα θανάτου.
Λίγο πριν τη λήξη της αναμέτρησης, στις 16:58, μέσα στον έντονο συνωστισμό, ένας φίλαθλος παραπάτησε ή γλίστρησε στα σκαλιά που οδηγούσαν προς την έξοδο. Ακολούθησαν δευτερόλεπτα που έμελλε να αλλάξουν τα πάντα. Το πλήθος που κατέβαινε με ενθουσιασμό δεν μπορούσε να δει τι είχε συμβεί μπροστά. Τα κύματα των φιλάθλων συνέχιζαν να σπρώχνουν.
Σύμφωνα με τις επίσημες αστυνομικές αναφορές, η μοιραία πόρτα δεν ήταν πλήρως ανοιχτή, ενώ τα τουρνικέ παρέμεναν στη θέση τους. Η έξοδος μετατράπηκε σε στενό διάδρομο χωρίς διαφυγή. Άνθρωποι έπεφταν ο ένας πάνω στον άλλον, ποδοπατήθηκαν, εγκλωβίστηκαν στο έδαφος. Ο πανικός απλώθηκε αστραπιαία.
Ο χρόνος πάγωσε.
Είκοσι ένας φίλαθλοι του Ολυμπιακού, στην πλειονότητά τους νέοι άνθρωποι, έχασαν τη ζωή τους με τον πιο άδικο τρόπο. Δεκαεννέα άφησαν την τελευταία τους πνοή μέσα στο γήπεδο, ενώ άλλοι δύο υπέκυψαν αργότερα στα τραύματά τους στο νοσοκομείο. Τουλάχιστον 55 ακόμη τραυματίστηκαν. Ήταν παιδιά και νεαροί άνδρες που έφυγαν από το σπίτι για να δουν έναν ποδοσφαιρικό αγώνα και δεν επέστρεψαν ποτέ.
Εκείνη την εποχή, η ενημέρωση δεν είχε την αμεσότητα των σημερινών μέσων. Η είδηση της τραγωδίας έγινε γνωστή ώρες αργότερα, μέσα από την ΕΡΤ, η οποία μετέδωσε και τις πρώτες συγκλονιστικές εικόνες από το Καραϊσκάκη. Εικόνες που σόκαραν ολόκληρη τη χώρα.
Από εκείνη τη μέρα, η Θύρα 7 έπαψε να είναι απλώς ένας αριθμός σε μια κερκίδα. Έγινε σύμβολο μνήμης, πληγή ανοιχτή και διαρκής υπενθύμιση των κινδύνων του συνωστισμού και της ανάγκης για ασφάλεια στα γήπεδα. Μια μαύρη σελίδα στο ελληνικό ποδόσφαιρο, που δεν πρέπει να ξεχαστεί ποτέ.
Κάθε χρόνο, στις 8 Φεβρουαρίου, χιλιάδες άνθρωποι επιστρέφουν στο Στάδιο «Γ. Καραϊσκάκης». Στέκονται σιωπηλοί στο μνημείο, ακούνε το προσκλητήριο των ονομάτων και απαντούν με μία φωνή:
«Αδέρφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε».
- Παναγιώτης Τουμανίδης (14 ετών)
- Κώστας Σκλαβούνης (16 ετών)
- Ηλίας Παναγούλης (17 ετών)
- Γεράσιμος Αμίτσης (18 ετών)
- Γιάννης Κανελλόπουλος (18 ετών)
- Σπύρος Λεωνιδάκης (18 ετών)
- Γιάννης Σπηλιόπουλος (19 ετών)
- Νίκος Φίλος (19 ετών)
- Γιάννης Διαλυνάς (20 ετών)
- Βασίλης Μάχας (20 ετών)
- Ευστράτιος Λούπος (20 ετών)
- Μιχάλης Κωστόπουλος (21 ετών)
- Ζωγραφούλα Χαϊρατίδου (23 ετών)
- Σπύρος Ανδριώτης (24 ετών)
- Κώστας Καρανικόλας (26 ετών)
- Μιχάλης Μάρκου (27 ετών)
- Κώστας Μπίλας (28 ετών)
- Αναστάσιος Πιτσόλης (30 ετών)
- Αντώνης Κουρουπάκης (34 ετών)
- Χρήστος Χατζηγεωργίου (34 ετών)
- Δημήτριος Αδαμόπουλος (41 ετών)»
