Για το τέλος της συνεργασίας του με τον ΠΑΟΚ, τα συναισθήματά του, την απογοήτευσή του για το γεγονός ότι ο αποχαιρετισμός με τον κόσμο δεν ήταν αυτός που ήθελε αλλά και για τους ανθρώπους που δημιούργησαν αρνητικότητα τις τελευταίες εβδομάδες, μίλησε ο Ραζβάν Λουτσέσκου.
Ο Ρουμάνος προπονητής, ο πιο επιτυχημένος στην ιστορία του «δικεφάλου του βορρά», παραχώρησε συνέντευξη στην εκπομπή Foxinsider της Foxbet και είπε, μεταξύ άλλων, τα εξής…
«Ο σύλλογος έχει το δικαίωμα να αλλάξει και αυτό είναι πολύ σωστό. Είναι ώρα να αλλάξεις. Χρειάζεσαι έναν άλλον άνθρωπο για να δουλέψεις, να μάθεις από άλλου είδους εμπειρία. Άρα είναι πολύ σωστό. Το μόνο που θα ήθελα είναι να είχα έναν διαφορετικό τρόπο αποχαιρετισμού με τον κόσμο του ΠΑΟΚ. Πρέπει να ευχαριστήσω τον κύριο Σαββίδη γι’ αυτή τη μεγάλη περίοδο των επτά χρόνων που περάσαμε μέσα από απίστευτα συναισθήματα. Του είμαι ευγνώμων.
Το φαντάζομαι πως είναι σαν έναν ωραίο γάμο και κάποια στιγμή κάτι «σπάει» κι έρχεται ο χωρισμός. Υποθέτω ότι πέρα από άλλα συναισθήματα είναι και αυτό της λύπης. Για την κατάσταση που δημιουργήθηκε.
Μιλάω για λύπη γιατί λατρεύω τον ΠΑΟΚ. Σε κάποια στιγμή άρχισα να αγαπάω τρομερά τον ΠΑΟΚ. Θεωρούσα τον εαυτό μου μέρος αυτού. Παρ’ όλο που δεν μου έχει συμβεί ξανά στη ζωή μου.
Υπάρχουν πολλά πράγματα να ειπωθούν, δεν μου αρέσει που μπαίνω στη θέση να μιλήσω για αυτό, γιατί κανονικά θα έπρεπε να πω, ότι τελείωσε-τελείωσε και τα αισθήματα μου είναι τα αισθήματα μου και προχωράμε μπροστά χωρίς να κοιτάμε πίσω. Υπάρχουν άνθρωποι που θα έπρεπε να φροντίσουν για αυτό, υπάρχουν άνθρωποι που δημιούργησαν την αρνητικότητα αυτές τις στιγμές. Αυτό που συνέβη στις τρεις-τέσσερις εβδομάδες ήταν τρελό. Ο πιο φυσιολογικός τρόπος θα ήταν εγώ και ο κύριος Σαββίδης να δώσουμε τα χέρια, να αγκαλιαστούμε και να προχωρήσουμε μπροστά.
Ήμουν πιστός στον σύλλογος, ήμουν πιστός στον κύριο Σαββίδη. Το 2019 έφυγα γιατί θεώρησα πως ήταν ώρα να φύγω, λόγω όσων συνέβησαν. Είχα την προσφορά από την Αλ Χιλάλ από τις 14 Μαϊου, μετά τον νταμπλ και είπα όχι, θέλω να μείνω στον ΠΑΟΚ και να συνεχίσω έχοντας πάλι ακόμα ένα χρόνο συμβόλαιο. Μετά από ένα μήνα έφτασα στο σημείο που είπα τέλος και έπρεπε να φύγω κι έφυγα. Είπα στον ατζέντη μου δεν θέλω πλέον να μείνω εδώ, ρώτα αν ενδιαφέρονται ακόμη.
Το 2024, ήταν ένα μάθημα για εμένα. Δεν έχω κάποια στρατηγική, αποφασίζω με το συναίσθημα, είναι καθαρό συναίσθημα, είναι αποφάσεις καρδιάς. Το 2024 ομάδα με ήθελε και ήταν έτοιμη να πληρώσει τη ρήτρα και ο κύριος Σαββίδης με κάλεσε και με ρώτησε τι είναι αυτό; Του είπα αφεντικό, είμαι πιστός σε σένα, έστειλα το κλαμπ να μιλήσει με σένα, αν μου πεις μη φύγεις τότε δεν φεύγω, αν θέλεις να φύγω θα φύγω. Μου είπε μείνε, σε παρακαλώ μείνε.
Φέτος συνέβη το ίδιο. Βασικά όχι ακριβώς το ίδιο. Ήμουν στη Ρουμανία και την ίδια στιγμή ξεκίνησαν δύο ιστορίες, η μία ήταν ότι ο ΠΑΟΚ έψαχνε προπονητές για να με αλλάξει, Το ήξερα ότι συμβαίνει αυτό, είχε διαρρεύσει στα ΜΜΕ άλλωστε. Επίσης ο κόσμος του ποδοσφαίρου είναι μικρός οι μάνατζερ μιλάνε κι έφτασε και σε εμάς. Η δεύτερη ιστορία είναι πως ήμουν κοντά σε ένα κλαμπ στην Τουρκία.
Όταν πάω στη Ρουμανία είναι σημαντικό να μιλάω μαζί τους, πηγαίνω μια φορά στους έξι μήνες και με ρώτησαν αν θα πάω στην ομάδα από την Τουρκία, είπα πως έχω ακόμα ένα χρόνο συμβόλαιο με τον ΠΑΟΚ δεν θέλω να απογοητεύσω τον κόσμο που με σέβεται και μου δείχνει αγάπη. Θέλω να ολοκληρώσω το συμβόλαιο μου.
Την ίδια στιγμή σκεφτόμουν πως ο ΠΑΟΚ διαρρέει ότι μιλάει με προπονητές και ανέφερα ότι δεν θέλω να φύγω, αλλά αν το κλαμπ με αλλάξει είναι άλλη ιστορία και επέμεινα σε αυτό. Εκείνη την περίοδο δυο άλλα κλαμπ επικοινώνησαν και είπα θέλω να μείνω στον ΠΑΟΚ. Το ένα κλαμπ συνέχισε να πιέζει και είπα κοιτάξτε ευχαριστώ πολύ το σέβομαι, αλλά θέλω να σεβαστώ το συμβόλαιο μου.
Τους έστειλα στην Μαρία Γκοντσαρόβα, αυτή με ρώτησε τι θέλω και είπα να μείνω. Μετά από δύο ημέρες ήθελαν να μιλήσουν με τον κύριο Σαββίδη, πιστεύω ότι κάποιος από τον ΠΑΟΚ πίεζε και ήταν μπλεγμένος σε αυτό, αλλά δεν θέλω να μπω σε κουτσομπολιά και έγινε ό,τι έγινε. Από την πλευρά μου ήμουν ειλικρινής. Κάποια στιγμή ένιωσα με δεν μου συμπεριφέρονταν δίκαια και είπα δεν πάω πουθενά έχω ακόμα ένα χρόνο συμβόλαιο, σεβαστείτε το.
Τι πιστεύεις; Ότι δεν είχα το κίνητρο να παλέψω για το Κύπελλο; Το πως τελείωσε το Κύπελλο είναι απίστευτο για μένα. Αλλά είναι κάτα κάποιο τρόπο συνέπεια αυτού που συνέβαινε πιο πριν. Μετά απ’ αυτόν τον τελικό του Κυπέλλου αν πας και είσαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος και ένας επαγγελματίας του ποδοσφαίρου αναλύεις τα τέσσερα τελευταία παιχνίδια που τι ήταν αυτά τα παιχνίδια; Δύο παιχνίδια κόντρα στον Ολυμπιακό κι ένα παιχνίδι κόντρα στην ΑΕΚ κι ένα κόντρα στον Παναθηναϊκό.
Μετά απ’ ότι μας συνέβη την προηγούμενη περίοδο μια άλλη ομάδα θα είχε εξαφανιστεί, θα τα είχε παρατήσει. Κι έχουμε και ένα παράδειγμα εδώ. Κι έτσι καταφέραμε, ενώ δεν ήμασταν καλύτερή μας φόρμα, να κερδίσουμε μια φορά να κερδίσουμε τον Ολυμπιακό, να φέρουμε μια ισοπαλία με τον Παναθηναϊκό και μια ισοπαλία στην Τούμπα με την ΑΕΚ. Θα μπορούσαμε να είχαμε νικήσει. Δεν ήταν εύκολο.
Η ΑΕΚ ήταν πρωταθλήτρια, αλλά είχε το κίνητρο να μην χάσει στα Play Off. Και στο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό αν κάτι πήγαινε στραβά πήγαινε από την αρχή. Αλλά να προηγούμαστε με 0-2 και να μην κάνουμε το 0-3 τρεις, τέσσερις φορές και μετά το 1-2 να βάλουμε ένα γκολ και ο διαιτητής να το ακυρώσει, που ίσως ήταν λάθος. Μετά είχαμε τη δυνατότητα να κάνουμε το 2-3 τέσσερις φορές στο τελευταίο διάστημα. Άρα η ομάδα ήταν εκεί, αντέδρασε. Ποτέ δεν τα παράτησε.
Αυτά τα αποτελέσματα σε ντέρμπι, δεν ήταν αποτελέσματα για πέταμα. Το πρόβλημα ήταν ότι ο κόσμος τα ερμήνευσε αυτά τα αποτελέσματα αναλύοντάς τα ή φτάνοντας στο αποτέλεσμα του τελικού Κυπέλλου ή πηγαίνοντας σε αυτές τις ελπίδες που δημιουργήθηκαν από μια ομάδα που έπαιζε φανταστικό ποδόσφαιρο μέχρι μια στιγμή. Κι αυτό δημιούργησε αυτήν κατάσταση απογοήτευσης.
Αλλά αν το δεις επαγγελματικά είναι επίσης σ’ αυτή τη στιγμή ένα σημάδι, μια απόδειξη μιας ομάδας με ικανότητα να αντιδρά και να είναι καλά προετοιμασμένη. Επιστρέφοντας πίσω ποτέ δεν είχα αυτή την πτυχή μέσα μου να κουραστώ από κάποιον ή να κουραστώ από κάτι. Γιατί είναι μια μεγάλη περίοδος. Έχω ένα στιλ παιχνιδιού, είναι ένα απαιτητικό στιλ. Είναι ένα απαιτητικό στιλ δουλειάς. Και είμαι και εγώ και οι συνεργάτες μου, το τεχνικό επιτελείο πιέσαμε πολύ σε όλα αυτά τα χρόνια τους παίκτες.
Ναι, σε κάποια στιγμή μπορεί λίγο να καούν την ίδια ιστορία, το είδος προετοιμασίας, το ίδιο είδος προπόνησης. Ναι, θα μπορούσε να συμβαίνει. Αλλά είναι και η άλλη πλευρά, γιατί αν δεις και αναλύσεις πολύ βαθιά την ομάδα που κέρδισε τον τίτλο ουσιαστικά, κράτησε ως βασικούς παίκτες, τουλάχιστον οκτώ, δύο χρόνια μετά, με παίκτες με τους οποίους πετύχαμε ωραία αποτελέσματα.
Είχαμε επίσης μια πολύ τρελή σεζόν. Πολύ, πολύ τρελή σεζόν. Αλλά δεν θέλω να μπω εκεί. Δεν θέλω να σχολιάσω τον κύριο Σαββίδη. Σχολιάζω το πως βλέπω εγώ την κατάσταση. Αν δημιουργείς τεράστιες προσδοκίες, το ρίσκο είναι πολύ υψηλό. Θα πω πράγματα που για πολύ κόσμο δεν είναι πολύ ευχάριστα, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Δεν μπορούμε να προσπεράσουμε αυτή την κατάσταση. Ο ΠΑΟΚ είναι μια ομάδα που τα τελευταία 100 χρόνια έχει σε αυτά τα χρόνια οκτώ κύπελλα, άρα δεν είναι μια ομάδα που έχει την κουλτούρα του νικητή. Ενώ το πως δεν κέρδιζε είναι πολλές καταστάσεις ή πολλές ιστορίες.
Μια τεράστια, σημαντική, σύνθετη πραγματικότητα υπέφερε κάτω από αδικία. Ξέρουμε πολύ καλά τον «πόλεμο» σε αθλητική διάσταση ανάμεσα στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα που καταλήγει σε ταλαιπωρία περισσότερες περιπτώσεις. Ο κλεμμένος τίτλος. Κι αυτή είναι μια από τις σημαντικές αποδείξεις γι’ αυτά που υπέφερε ο ΠΑΟΚ στο παρελθόν αντιμετωπίζοντας ομάδες από την Αθήνα».
