Διαβάστε στο Sportsfan.gr για το πώς κατέληξε η ομάδα της Βέροιας να κινδυνεύει πλέον να παλεύει για τη σωτηρία της.
Καταρχάς να πούμε πως η διοίκηση της ”Βασίλισσας” αξίζει συγχαρητήρια για την απόλυτη δικαίωση που είχε στην υπόθεση Μπουόλι, καθώς με βάση την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, κυκλοφορούσε στον αέρα από πολύ κόσμο πως έγινε ένα τρομερό λάθος, πράγμα το οποίο όπως αποδείχθηκε δε συνέβη σε καμία περίπτωση. Μάλλον αβάσιμη και χωρίς διεξοδική σκέψη ήταν η πράξη της ομάδας της Νίκης Βόλου.
Στο θέμα τώρα που έχει προκύψει με την άφιξη-αναχώρηση εξπρές του προπονητή Κώστα Βελιτζέλου, θα πω πως ήταν πραγματικά κάτι το οποίο δεν περίμενε κανείς και δείχνει πως κάποια σοβαρά θέματα όπως το συγκεκριμένο, χρήζουν διαφορετικής ίσως αντιμετώπισης και καθορισμού, καθώς η ομάδα βρίσκεται εδώ και καιρό σε μια ανισορροπία όσων αφορά τους ανθρώπους που ασχολούνται με το τεχνικό κομμάτι, πράγμα το οποίο φέρει σαφέστατα και μια αβεβαιότητα και αγωνιστική πτώση στους ποδοσφαιριστές, οι οποίοι δείχνουν να μην βρίσκουν τα ”πατήματά” τους.
Δεν θα επεκταθώ περισσότερο καθώς το διοικητικό κομμάτι είναι κάτι το οποίο δε σχετίζεται με τη δουλειά μου, ούτε υπάρχει διάθεση εκ μέρους μου να αναλύσω ποιος φταίει, τι φταίει, να ρίξω βέλη εδώ ή εκεί κτλ. Με μια ”γυροβολιά” που κάνω πού και πού στα social media, διαπίστωσα την ”γκρίνια” από κάποιους φίλους της ομάδας (οι οποίοι είναι πραγματικοί φίλαθλοι της ”Βασίλισσας”), να μιλούν για διοικητικά λάθη, άλλοι να μιλούν για τους προπονητές ότι δεν κάνουν, άλλοι να λένε για τον παλιό προπονητή και άλλοι για τον νέο…
Κύριοι, μόνο ψυχραιμία χρειάζεται και όχι θερμοκεφαλιές. Το ότι έγιναν λάθη είναι σίγουρο. Στο τεχνικό κομμάτι έγινα λάθη 100%. Ποιος δεν κάνει λάθη; Σκοπός είναι να βοηθήσει ο καθένας με ό,τι μπορεί την ομάδα και όχι να βρίσκει έδαφος κατηγοριών για πρόσωπα και πράγματα που εμπλέκονται με αυτήν. Και αν έχει δίκιο ή και άδικο η διοίκηση για το πώς χειρίστηκε το θέμα με τα χαρτιά του προπονητή, θα δείξει. Η προσοχή η δική μου είναι στο αγωνιστικό κομμάτι…
Όποιος νομίζει πως η αγωνιστική συμπεριφορά μπορεί να αλλάξει μέσα σε 3-4 προπονήσεις, θα του πω πως κάνει λάθος μεγάλο. Δυστυχώς, έγιναν ανακατατάξεις με τον ερχομό και τη φυγή μετά από 5 μόλις αγωνιστικές του Κώστα Ανυφαντάκη, προπονητή τον οποίο είχα σε βαθιά εκτίμηση για τη διαχείριση αγώνα και υλικού που έκανε από τον πάγκο τα προηγούμενα 2 χρόνια που τον παρακολουθούσα. Ακόμη και από ποδοσφαιριστές που γνωρίζω, μου είχαν πει πολύ καλά λόγια για το επίπεδο των προπονητικών μονάδων που σχεδιάζει και εφαρμόζει. Οπότε θεωρητικά ήταν μια εξαιρετική περίπτωση προπονητή κάνοντάς με να πιστεύω πως με το υλικό που είχε έρθει το οποίο σε γενικές γραμμές όπως έχουμε πει πολλές φορές δεν είναι άσχημο, αλλά δεν διεκδικεί και δάφνες ποιότητας, θα οδηγήσει την ομάδα σε συνδυασμό με τις ικανότητές του σε μια άνετη παραμονή και ίσως καλή πορεία τη ”Βασίλισσα”.
Όμως, από τα πρώτα κιόλας φιλικά, υπήρχε μέσα μου μία ανησυχία με αυτά που έβλεπα. Πίστευα πως προσπαθεί να μάθει τους ποδοσφαιριστές του και να εφαρμόσει πράγματα. Θέλει χρόνο, σύμφωνοι. Όμως μετά τις επίσημες αγωνιστικές που ήταν στον πάγκο, έβλεπα μονίμως τα ίδια επαναλαμβανόμενα λάθη, με μία αμυντική λειτουργία όχι του επιπέδου μιας ”Βασίλισσας”, με εμμονή στα ίδια πρόσωπα και σε επιλογές χωρίς αποτέλεσμα και με αλλαγές που μόνο λογική δεν είχαν για να μπορέσει η ομάδα να πάρει τα ματς. Αντιθέτως η ομάδα -και φαίνεται αυτό- είναι καλά δουλεμένη στο μεσοεπιθετικό κομμάτι. Έτσι, γκρεμίστηκε κάπως μέσα μου η εικόνα που είχα αποκτήσει για τον ίδιο από τον καιρό του στην Καβάλα, με όλον τον σεβασμό. Είχα δει έναν προπονητή τότε ο οποίος ήξερε τι είχε και έπαιρνε τους αγώνες με πανέξυπνο τρόπο, παίζοντας συνήθως με κλεψίματα στα 2/3 και εκμεταλλεύοντας γρήγοροςυ παίκτες μπροστά για να φύγει στην αντεπίθεση. Στη Βέροια, είδαμε άλλα πράγματα. Έλεγχο παιχνιδιού και passing game, το οποίο φυσικά δεν είναι κακό -‘ίσα ίσα-, αλλά χωρίς καμία σχεδόν λειτουργία στο κομμάτι ”όταν χαθεί η μπάλα τι πρέπει να κάνουμε”.
Και μη μου πει κανένας πως είναι η Βέροια, η μεγάλη ομάδα κτλ. Ένας θεός ξέρει πόσο μεγάλη τη νιώθω κι εγώ μέσα μου. Και είναι! Αλλά πρέπει να βαδίζουμε πατώντας κάτω στη γη και όχι πετώντας στα σύννεφα, διότι είμαστε άνθρωποι και όχι πουλιά και θα πέσουμε. Το υλικό και το ”κούμπωμά΄΄ του δεν είναι για πρωταθλητισμό άμεσα. Είναι για την παραμονή στη σωτηρία, χωνέψτε το! Αν ήταν αυτό το σύνολο μαζί για 2-3 χρόνια, ίσως και να έπαιρνε με κάποιον καλό προπονητή και ικανά στελέχη, το πρωτάθλημα. Τώρα όχι! Πέρασα από το μικροσκόπιο όλους τους νέους ποδοσφαιριστές που ήρθαν στην ομάδα, στα Player’s Spotlight. Kάποιοι μου έχουν πει και κατ’ ιδίαν, πως δεν είχαν να πω καλά πράγματα άνω του μετρίου για κανέναν και πως είμαι αυστηρός.
Καταρχάς να ξεκαθαρίσω για άλλη μια φορά κάτι. Η δουλειά του να αξιολογήσεις έναν ποδοσφαιριστή, είναι μάλλον διαφορετική από αυτή που φαντάζεται το κοινό. Απαιτεί χρόνο, πολύ κόπο και τεχνογνωσία, την οποία θα μου επιτρέψετε να πω πως τη διαθέτω. Βλέπετε πως αποδεικνύεται σε μεγάλο βαθμό κάθε τι για το οποίο έχω αναφερθεί. Αλλά μην το ”τσουβαλιάζετε” κιόλας απέναντί μου…Σας παραπέμπω πάλι σε αξιολογήσεις Φασίδη, Στίκα, Μπελεβώνη, παίκτες τους οποίους δε βγάζω μέτριους, αλλά καλούς, ιδιαίτερα τον πρώτο. Πολλά πράγματα είναι όμως που πρέπει να σκεφτείς ή να εφαρμοστούν στο γήπεδο για να βγει το επίπεδο των ποδοσφαιριστών. Ναι, γεβικά το ρόστερ δεν είναι κάτι το εξαιρετικό, αλλά είναι παίκτες οι οποίοι με κατάλληλο χειρισμό, θα βοηθήσουν.
Κι έρχομαι στο δια ταύτα. Επέμενα από τον πρώτο καιρό πως η αμυντική λειτουργία και κυρίως στις μεταβάσεις, δεν είναι καθόλου καλή. Αλλά και ατομικά, πολλοί ποδοσφαιριστές δεν έχουν ως καλό στοιχείο το μαρκάρισμα, δεν υπάρχουν κόφτες, δεν υπάρχουν εξτρέμ, φορ που να έχουν καλή επαφή με τα δίχτυα, πράγματα στα οποία έχω αναφερθεί πολλές φορές. Ο Βελιτζέλος όντας ένας προπονητής που εκτιμώ και πιστεύω στις ικανότητές του και στον τρόπο δουλειάς του, δεν θα μπορούσε να το αλλάξει αυτό μέσα σε μια βδομάδα.
Οι ποδοσφαιριστές οφείλουν να ”ξυπνήσουν” και να μαρκάρουν όπως πρέπει. Με σχέδιο και με σωστές και γρήγορες λήψεις αποφάσεων. Αν θα πιέσουν στην 1η ή στη 2η μπάλα, αν θα κάνουν υπεραριθμία, πώς θα αντιμετωπίσουν τα ένας εναντίον ενός, όταν βρίσκονται σε δύο εναντίθον ενός τι γίνεται….πράγματα τα οποία τα είδαμε πάλι χτες, με τον Γιάννη Ματζιαρίδη ο οποίος ήταν ο καθοδηγητής από τον πάγκο και τον Βελιτζέλο να μιλάει μέσω ενδοσυνεννόησης από booth με τον συνεργάτη Κρεμέζη και οι παίκτες να μην ακολουθούν τα αυτονόητα! Όταν τους φωνάζει ο Ματζιαρίδης 4-4…(εννοώντας προφανώς 4-4-2 στην αμυντική οργάνωση και όχι 4-1-4-1 όπως πριν) και οι ποδοσφαιριστές δεν το πράττουν, έχοντας και μάλιστα αποστάσεις στις γραμμές καμιά 25αριά μέτρα, τι να κάνεις…Ή όταν ξέρεις πως ο Τσουκάνης έχει αριστερό και εσύ πας να κλείσεις το λάθος πόδι. Ή όταν ο Μουχάλης τα έχει πάει καλά πάνω στον Ζανάκη, αλλά όταν ο Αμανατίδης τον πήγε από την άλλη πλευρά, χαθήκαμε και δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Θέλει ανάλυση ο αντίπαλος κύριοι, από τη στιγμή που δεν είμαστε και η πιο αποτελεσματική προς το παρόν ομάδα της κατηγορίας. Ούτε είμαστε εμείς η Ρεάλ Μαδρίτης για να μη μας ενδιαφέρει τι κάνει και πώς το κάνει ο αντίπαλος. Έχω την αίσθηση πως μέχρι στιγμής δεν ”διαβάζει” καλά τους αντίπαλους η ομάδα, πράγμα το οποίο είχε πει και ο Γιάννης ο Ματζιαρίδης μετά το ματς με τον Ηρακλή αν θυμάμαι καλά. Και το διαπιστώνων και γω σχεδόν σε κάθε αγώνα.
Τελειώνοντας θα πω πως εύχομαι να λυθούν όλα αυτά γρήγορα, να υπάρξει τεχνική σταθερότητα και να δουλέψει η ομάδα ατομικά (δύσκολο) και υπομαδικά (πιο εύκολο) στην άμυνα. Όπως και να βρεθούν άμεσα οι τρόποι σταθεροποίησης και να γίνει ενίσχυση με μεταγραφές εκεί που πονάει η ομάδα και θα κυλήσουν όλα καλά στο τέλος.
Κείμενο: Βασίλης Αλαμπορινός
