Σ’ όλο το Μουντιάλ δεν ακούμπησες τη μπάλα, έβαλες δύο γκολ σε μια ερασιτεχνική ομάδα και βάρεσες ένα πέναλτι
Έχει καταντήσει αηδία. Ένας υπέργηρος ποδοσφαιριστής που το μόνο που τον νοιάζει είναι ο εγωισμός του. Ένα παλαίμαχος που αρνείται να αποδεχθεί πως είναι για απόσυρση. Χέστηκε για την Εθνική του. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι τα νούμερά του και τα ρεκόρ του.
Ξεκαθαρίζω, σαν “Κατάσκοπος“, γιατί δεν είμαι εμπαθής. Τον θεωρώ τον μεγαλύτερο σκόρερ όλων των εποχών, αλλά εδώ και 4 χρόνια δεν βλέπεται! Είναι για λύπηση. Ασφαλώς και ο Μέσι είναι ο GOAT. Tην μπάλα που ξέρει ο κοντός, ούτε στα πιο τρελά του όνειρα.
Σε αυτό το Μουντιάλ έβαλε δύο γκολ με μια ερασιτεχνική ομάδα (Ουζμπεκιστάν) και χτύπησε ένα πέναλτι. Δεν έκανε τίποτα άλλο. Η Πορτογαλία έπαιζε συνέχεια με 10 παίκτες. Δεν μάρκαρε ποτέ και δεν πήρε μια προσωπική ενέργεια. Μετά το ματς, βγήκε με αλαζονεία και είπε πως: «Πριν από εμένα, η Πορτογαλία δεν είχε κανέναν τίτλο και τα τελευταία χρόνια με εμένα για ηγέτη έχει πάρει τρία τρόπαια». Λες και μόνος του τα πήρε. Δεν παίζανε άλλοι 10 παίκτες μαζί του. Επίσης, να σου υπενθυμίσω κύριε εγωπαθή, πως στον τελικό του Euro το 2016, δεν έπαιξες, γιατί τραυματίστηκες. Άλλοι το πήραν!
Συμφωνώ απόλυτα με όσα γράφει ο δημοσιογράφος Σωτήρης Μήλιος:
Σκηνοθετικά ήταν άψογο. Σαν ένα υπέροχο αφιερωματικό ντοκιμαντέρ του Netflix. Μόνο που όλο αυτό ήταν πραγματική ζωή. Κι ο Κριστιάνο κατάφερε το απόλυτο. Να μετατρέψει κοτζάμ Παγκόσμιο Κύπελλο σε ένα προσωπικό αποχαιρετιστήριο farewell, σε μία ταινία μικρού μήκους, στην οποία πραγματικοί ποδοσφαιριστές υποδύονταν τους… ποδοσφαιριστές.
Τόσο ψεύτικο, που έμοιαζε αληθινό. Τόσο αληθινό, που έμοιαζε με ψεύτικο. Στο αποχαιρετιστήριο παιχνίδι του σε Μουντιάλ, σε αγώνα 98 λεπτών, ο Κριστιάνο ακούμπησε την μπάλα 19 φορές! Ήταν non factor. Ήταν περισσότερο εμπόδιο, παρά λύση.
Μα, για τον ίδιο δεν είχε καμία σημασία. Σημασία είχε πως είχε καταφέρει να γράψει ο ίδιος το σενάριο και να κάνει όλους τους άλλους να το υπηρετήσουν πιστά, αδιαφορώντας για την ουσία, το ποδόσφαιρο. Ένα έκτο προσωπικό Μουντιάλ -ασύλληπτο από βιολογικής άποψης.
Ένας τυπικός “yesman” στον ρόλο του προπονητή, μία καπαρωμένη θέση στην ενδεκάδα, ένα σύνολο να τον υπηρετεί, ένα ποδοσφαιρικό έθνος να νιώθει την ανάγκη να δικαιολογεί την ματαιοδοξία του.
Το πορτογαλικό ποδόσφαιρο θα ήταν ακόμα φτωχός συγγενής αν δεν υπήρχε ο Κριστιάνο Ρονάλντο, ο Ζοσέ Μουρίνιο και ο Ζόρζε Μέντες, που μετέτρεψαν την μπάλα σε εμπορικό / εξαγώγιμο προϊόν, που απογειώνει το πορτογαλικό ΑΕΠ.
Οι τρεις τους δίδαξαν μαεστρικά πως αυτό που μετράει δεν είναι τόσο το τι, αλλά το πως. Όχι τι κάνεις, αλλά το πως το παρουσιάζεις, πως το πλασάρεις. Πως κάνεις όλο τον πλανήτη να ασχολείται με αυτό. Το περιτύλιγμα, όχι τόσο το περιεχόμενο. Αυτό το τελευταίο, έπεται.
Το πορτογαλικό ποδόσφαιρο σιώπησε συναινετικά, με έναν ενοχικό σεβασμό μπροστά σε αυτή την τελευταία ποδοσφαιρική επιθυμία / καπρίτσιο του ευεργέτη του. Ο Κριστιάνο κατάφερε να δημιουργήσει την αίσθηση ενός εθνικού χρέους προς το πρόσωπο του.
Μιας υποχρέωσης μιας ολόκληρης χώρας, που όφειλε να σεβαστεί τον τρόπο που θέλει να ολοκληρώσει τη διαδρομή του με τη φανέλα της Εθνικής κι ας εγκυμονούσε ο κίνδυνος να θυσιαστεί μια ολόκληρη διοργάνωση, ένα μεγάλο συλλογικό όνειρο για μία ευλογημένη γενιά.
Το εγώ, υπερνίκησε το εμείς. Το ποδόσφαιρο, όμως, είναι ομαδική υπόθεση. Ο Κριστιάνο θα ήθελε να φύγει νικητής. Τροπαιούχος, θριαμβευτής. Αυτό το σενάριο είχε προβάρει, πρώτα. Στο μυαλό του δεν φεύγει ως ηττημένος. Φεύγει ως πρωταγωνιστής, που απλώς είχε γύρω του αταίριαστους κομπάρσους…
