Γράφει ο Νικόλαος Τσιαμούρας
Βορέας (φτερωτός). Θεός του ανέμου του Βορά, κατοικούσε στο όρος Βόρας της Λυγκηστίδος στη Μακεδονία. Τον παρίσταναν ως φτερωτό δαίμονα, με μεγάλη φυσική δύναμη, γενειοφόρο και ντυμένο με ένα κοντό πτυχωτό χιτώνα. Ήταν γιος της Ηούς και του Αστραίου. Αδελφός του Ζέφυρου (δυτικός ) και του Νότου. Ανήκε στο γένος των Τιτάνων.
Φύγαμε από την Βέροια στις 7 το πρωί , διαδρομή Βέροια – Έδεσσα – Άγρας – Άρνισσα – Άγιος Αθανάσιος – Καϊμακτσαλάν.
Η πόλη της Έδεσσας ξεπροβάλλει πανέμορφη μέσα στο πρωινό.
Το 814 π. Χ. o Ηρακλείδης Κάρανος την κάνει πρωτεύουσα του πρώτου βασιλείου των Μακεδόνων. Γνώρισε ακμή στα ρωμαϊκά χρόνια καθώς βρισκόταν πάνω στην περίφημη Εγνατία οδό.
Πολλοί επιδρομείς την επισκέφθηκαν και την κατέλαβαν. Σέρβοι, Βούλγαροι, Οθωμανοί. Το 1381 μ. Χ. ακολούθησε την τύχη της υπόλοιπης Μακεδονίας και υποτάχθηκε στους Τούρκους. Στις 18 Οκτωβρίου 1912 απελευθερώθηκε από τον ελληνικό στρατό.
Απλωμένη στον εύφορο κάμπο της λίμνης Βεγορίτιδας με πλούσια βλάστηση η Άρνισσα μας υποδέχεται μέσα στο πρωινό χωρίς καθόλου κίνηση.
Οι επιδρομείς του Σαμουήλ την ονόμασαν Όστροβο (10ος – 11ος αιών) που σημαίνει νησί.
Η λίμνη Βεγορίτιδα, δεύτερη σε μέγεθος λίμνη μετά την μεγάλη Πρέσπα, αλπικού τύπου και τεκτονικής προέλευσης.
Περάσαμε τον παλιό Άγιο Αθανάσιο, ο μέχρι πρόσφατα εγκαταλελειμμένος οικισμός έχει μετατραπεί σε ένα κοσμικό ορεινό χωριό με έντονο παραδοσιακό χρώμα, τα πάντα είναι κτισμένα από πέτρα.
Οι ταβέρνες, τα καφέ, οι ξενώνες και οι δρόμοι διατηρούν παραδοσιακό ύφος με την πέτρα να κυριαρχεί.
Κτισμένος σε υψόμετρο 1200 μέτρων στη σκιά του Καϊμακτσαλάν, έχει τις ρίζες του στα τέλη του 16ου αιώνα όταν εδώ εγκαταστάθηκαν οι πρώτοι κάτοικοι του από τις γύρω περιοχές (κυρίως κτηνοτρόφοι) διωκόμενοι από τους Τούρκους , τότε ονομαζόταν Τσέγανη.
Όλα άρχισαν το 1994 με την δημιουργία του χιονοδρομικού κέντρου του Βόρα (Καϊμακτσαλάν). Σύντομα έγινε σημείο αναφοράς για τους φίλους του σκι και για εμάς τους ορειβάτες.
Περάσαμε την διασταύρωση του χιονοδρομικού, βρισκόμαστε στη θέση «Τουρκολίβαδο», αφήνουμε τα αυτοκίνητα.
Μπροστά μας υψώνονται θεόρατες βουνοκορφές, Προφήτης Ηλίας (2524μ.). Κορυφή Κουτσούμπεη (2448μ.) κορυφή Άσπρος – σβώλος (2370μ.) και η κορυφή που θα ορειβατήσουμε σήμερα σκληρή – πέτρα (2157μ.).
Αφήσαμε τα αυτοκίνητα με ένα Φθινοπωρινό τοπίο τριγύρω και έναν παγωμένο αέρα να μας ακολουθεί, πήραμε το μονοπάτι!
Τριγύρω μας η φύση εκθαμβωτικά σκληρή, μεγαλειώδη, πανέμορφη. Με τον σάκο στον ώμο και τα απαραίτητα η πορεία αρχίζει…
Ξεκινήσαμε από την τοποθεσία «Τουρκολίβαδο» (1850 μ.) υψόμετρο, με καλή θέα στην Β.Α. πιο άγρια πλευρά του βουνού, θαυμάσαμε το Πίνοβο, τη Τζένα και το Πάικο.
Μόλις προσπεράσαμε ένα χώρο περιφραγμένο για αγελάδες και αμέσως μετά οδοιπορούμε σε φαρδύ μονοπάτι στο οποίο στρίβουμε αριστερά. Εμείς 12 ορειβάτες από την πόλη της Βέροιας. Στην διαδρομή συναντάμε πολλά μικρά ρέματα. Μόλις διαβήκαμε το πρώτο ρέμα και συνεχίζουμε.
Οδοιπορούμε περίπου 30 λεπτά της ώρας. Παίρνουμε πορεία ανατολικά αφήνοντας το τρίτο ρέμα με την γκρεμισμένη γέφυρα, δεξιά μας.
Σύντομα το μονοπάτι παίρνει πορεία βόρεια με ελαφρά ανάβαση και μετά από λίγο συναντάμε τεράστιους καφετί βράχους ακριβώς δίπλα και πάνω από το μονοπάτι, αριστερά όπως ορειβατούμε, η πορεία μας πλέον γίνεται σε γυμνό τοπίο με ένα παγωμένο αέρα να μας συντροφεύει και να μας ακολουθεί.
Προσπερνάμε μια στάνη στα δεξιά μας με λαμαρινοκατασκευές και σύντομα αρχίζουμε να διακρίνουμε ένα βράχινο όγκο στα δεξιά μας (με κατεύθυνση και πάλι ανατολικά).
Η πορεία μας ανάβαση – κατάβαση, διασχίζουμε ραχούλες και υψώματα έχουμε ήδη 1 ώρα και 30 λεπτά και συνεχίζουμε. Το μονοπάτι με λίγη χλόη τώρα εναλλάσσεται ανηφόρα – κατηφόρα.
Κάτω χαμηλά δασωμένες κορφές χαράδρες και ρέματα , το Λουτράκι με τα λουτρά Πόζαρ και το μαύρο δάσος , που σύμφωνα με την ιστορία από εδώ προμηθεύτηκε ο Μέγας Αλέξανδρος την ξυλεία για την κατασκευή της «σάρισας».
Οι βουνοπλαγιές γύρω απότομες , γυμνές από βλάστηση και μόνες στην ερημιά της απόλυτης ησυχίας της απέραντης φύσης.
Βρισκόμαστε σε πλαγιά απέναντι η κορυφή σκληρή πέτρα μας περιμένει να την διαβούμε και να την γνωρίσουμε, και κάτω το ρέμα να κυλά αβίαστα τα ορμητικά νερά του, είναι το ρέμα της σκληρής πέτρας ή «κρέμινακ ρέμα» πρέπει να το προσπεράσουμε.
Το διαβήκαμε, χωρίς απώλειες, τώρα ανηφορικό μονοπάτι, ανάσες βαριές, με βήματα σταθερά πλησιάζουμε στην κορυφή.
Βρισκόμαστε στην κορυφή μετά από μια ήρεμη πορεία γεμάτη αντιθέσεις και πορεία 2 +30 ωρών. Η ματιά μας χάθηκε στις γύρω βουνοκορφές, Σοκόλ, Γκράβιτσα, Πέτερνιχ και ανατολικά, Πίνοβο και Τζένα. Οι εικόνες που απλώνονται τριγύρω μας δημιουργούν περίεργες αισθήσεις, μαγεμένοι αφηνόμαστε για λίγο στον χώρο των αισθήσεων.
Με το τραγούδι του παγωμένου αέρα πήραμε το μονοπάτι της επιστροφής. Τώρα πεζοπορούμε δίπλα από το ρέμα δροσιζόμαστε και γευόμαστε το κρυστάλλινο νερό του.
Επιστροφή με το αυτοκίνητο από άλλη διαδρομή…
Βελανιδιές, καστανιές, οξιές και πεύκα μας καλωσορίζουν. Στα πυκνά δάση ζουν σε μικρούς αριθμούς αγριογούρουνα, ζαρκάδια, λύκοι και αλεπούδες.
Η Καρυδιά (παλιά Τέχοβο) κτισμένη σε μια χαράδρα τυλιγμένη από οξιές για να προφυλάσσεται από τον καιρό και από τα… μάτια όπως και τα περισσότερα χωριά της Μακεδονίας, μας υποδέχεται ήρεμη και ήσυχη μέσα στο απομεσήμερο.
Τα σπίτια ακολουθούν την λαϊκή μακεδονική αρχιτεκτονική. Η ιστορία του χωριού είναι μεγάλη και χάνεται στο χρόνο…
Βρέθηκαν ευρήματα Ρωμαϊκών και Ελληνιστικών χρόνων.
Στο χωριό εδώ κρεμάσθηκε ο Τέλλος Άγρας τo 1907 μαζί με τον Αντώνη Μίγγα από την Νάουσα, από τους Βούλγαρους κομιτατζήδες για τους αγώνες της απελευθέρωσης της Μακεδονίας από τον τουρκικό ζυγό.
Το χωριό αργότερα ονομάσθηκε Καρυδιά (από το δένδρο όπου απαγχονίστηκαν).
Ενώ το χωριό Βλάδοβο όπου ενταφιάστηκαν πήρε το όνομα του καπετάν Άγρα.
Αφήσαμε πίσω μας τον ορεινό όγκο του Καϊμακτσαλάν, το τούρκικης προέλευσης όνομα σημαίνει «κλέφτης του αφρού», σλαβική ονομασία Νίτσε.
Κατεβαίνουμε, η παρουσία της φύσης παντού. Η γεωγραφία, το κλίμα και το ανάγλυφο του εδάφους έχουν δημιουργήσει μια πολύ πλούσια εικόνα χρωμάτων και τοπίων.
Κάτω χαμηλά οι χαράδρες σχίζουν τη σκληρή πέτρα και δημιουργούν καταφύγια οργιώδους βλάστησης.
Διαβήκαμε τον σιδηροδρομικό σταθμό του Άγρα και πήραμε πορεία για την Έδεσσα.
Σήμερα το βουνό μας μίλησε στη δική του γλώσσα, μας ξύπνησε εκείνο το πρωτόγνωρο πάθος. Πάθος για ζωή, για δράση, για περιπέτεια.
Συγχαρητήρια σε όλους εμάς!
