Κάποια “αντίο” δεν χωρούν εύκολα σε λέξεις. Γιατί δεν αποχαιρετάς απλώς έναν ποδοσφαιριστή. Αποχαιρετάς μια εποχή.
Τα ξημερώματα της Τετάρτης 7 Οκτωβρίου, ο Λιονέλ Μέσι φόρεσε για τελευταία φορά τη φανέλα της Αργεντινής, κλείνοντας έναν κύκλο 21 ετών που είχε μέσα του σχεδόν τα πάντα: αποθέωση, αμφισβήτηση, απογοήτευση, δάκρυα, παραίτηση και, τελικά, λύτρωση.
Η αρχή αυτής της διαδρομής ήταν σχεδόν κινηματογραφική. Στις 17 Αυγούστου 2005, απέναντι στην Ουγγαρία στη Βουδαπέστη, ο 18χρονος τότε Μέσι έκανε το ντεμπούτο του. Μπήκε ως αλλαγή και αποβλήθηκε λίγα δευτερόλεπτα αργότερα. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τότε πως εκείνο το παιδί θα γινόταν ο άνθρωπος που θα έγραφε με χρυσά γράμματα το όνομά του στην ιστορία της “Αλμπισελέστε”.
Για χρόνια, όμως, η σχέση του με την πατρίδα του ήταν μια σχέση αγάπης και πόνου. Χαμένοι τελικοί στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 και στο Copa América του 2015 και του 2016, ατελείωτη κριτική και η μόνιμη σύγκριση με τον Ντιέγκο Μαραντόνα. Το 2016, μετά τη νέα ήττα από τη Χιλή, ο Μέσι έφτασε στο σημείο να ανακοινώσει την αποχώρησή του από την εθνική ομάδα.
Όμως επέστρεψε. Και τότε άρχισε το πιο όμορφο κομμάτι της ιστορίας.
Copa América το 2021. Finalissima το 2022. Και μετά, το Κατάρ. Εκεί όπου ο Μέσι σήκωσε επιτέλους το Παγκόσμιο Κύπελλο και έκανε πραγματικότητα το όνειρο που τον κυνηγούσε από παιδί. Η Αργεντινή έγινε ξανά παγκόσμια πρωταθλήτρια και ο άνθρωπος που κάποτε θεωρούνταν “καταδικασμένος” να μην κερδίσει τίποτα με την εθνική ομάδα έγινε ο απόλυτος ήρωας μιας ολόκληρης χώρας.
Και όταν όλα έμοιαζαν να έχουν ειπωθεί, ήρθε το τελευταίο κεφάλαιο.
Στο κατάμεστο “Μονουμεντάλ”, απέναντι στο Μπενίν, ο Μέσι δεν μπορούσε να φύγει απλώς με ένα τελευταίο 90λεπτο. Έπρεπε να αφήσει και την τελευταία του υπογραφή. Έδωσε δύο ασίστ, σκόραρε και οδήγησε την Αργεντινή στη νίκη με 3-0, πριν ξεσπάσει σε δάκρυα.
21 χρόνια, 208 συμμετοχές και 126 γκολ. Αριθμοί τεράστιοι, αλλά μικροί μπροστά σε αυτό που πραγματικά αφήνει πίσω του.
Ο Μέσι δεν έφυγε αήττητος. Έφυγε όμως λυτρωμένος.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο τέλος που θα μπορούσε να έχει η ιστορία του. Ο άνθρωπος που κάποτε έφευγε από τον αγωνιστικό χώρο κλαίγοντας επειδή δεν μπορούσε να χαρίσει έναν τίτλο στην πατρίδα του, αποχώρησε αυτή τη φορά με το ίδιο συναίσθημα, αλλά για έναν διαφορετικό λόγο.
Γιατί αυτή τη φορά, η Αργεντινή δεν του ζητούσε τίποτα.
Απλώς του έλεγε: “Gracias, Leo”.
