Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο της Ημαθίας βρίσκεται μπροστά σε μία από τις πιο απαιτητικές περιόδους των τελευταίων ετών. Τα προβλήματα δεν περιορίζονται πλέον μόνο μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου.
Τα περισσότερα σωματεία καλούνται να διαχειριστούν αυξημένες οικονομικές υποχρεώσεις, δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις γραφειοκρατικές απαιτήσεις της Πολιτείας, ενώ παράλληλα αναζητούν ανθρώπους πρόθυμους να προσφέρουν εθελοντικά σε διοικητικό επίπεδο. Η εύρεση παραγόντων που θα αφιερώσουν χρόνο, γνώσεις και προσωπικό κόπο αποτελεί πλέον εξίσου μεγάλο πρόβλημα με την αναζήτηση ποδοσφαιριστών.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η μεταγραφική περίοδος, που άνοιξε επίσημα την 1η Ιουλίου, περνά μέχρι στιγμής σχεδόν… απαρατήρητη. Σχεδόν είκοσι ημέρες μετά την έναρξή της, η εικόνα στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Ημαθίας απέχει αισθητά από εκείνη προηγούμενων δεκαετιών, όταν το μεταγραφικό “πάρε-δώσε” κυριαρχούσε στην αθλητική επικαιρότητα και κρατούσε αμείωτο το ενδιαφέρον των φιλάθλων καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Σήμερα το ενδιαφέρον δεν έχει εκλείψει. Απλώς έχει μετατοπιστεί. Οι περισσότερες διοικήσεις δεν αναζητούν απλώς ποιοτικές μεταγραφές, αλλά προσπαθούν πρώτα να εξασφαλίσουν ότι θα έχουν το απαραίτητο ανθρώπινο δυναμικό για να παρουσιάσουν ένα ανταγωνιστικό σύνολο.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν πλέον τα περισσότερα σωματεία είναι η έλλειψη ποδοσφαιριστών. Και αυτό προκαλεί εύλογο προβληματισμό, ειδικά σε έναν νομό όπως η Ημαθία, που διαθέτει αρκετές οργανωμένες και αξιόλογες ακαδημίες. Παρ’ όλα αυτά, πολλές ομάδες δυσκολεύονται ακόμη και να συμπληρώσουν ένα ανταγωνιστικό ρόστερ.
Είναι όμως αυτή ολόκληρη η αλήθεια; Ή μήπως πρόκειται μόνο για τη μισή εικόνα;
Αξίζει να αναρωτηθεί κανείς πόσοι παράγοντες παρακολουθούν συστηματικά τα αναπτυξιακά πρωταθλήματα. Πόσοι γνωρίζουν πραγματικά τους νεαρούς ποδοσφαιριστές, την εξέλιξή τους και τις δυνατότητές τους. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, η απάντηση είναι απογοητευτική. Ελάχιστοι βρίσκονται στα γήπεδα των ακαδημιών, ώστε να εντοπίσουν ταλέντα και να σχεδιάσουν το μέλλον των ομάδων τους.
Παράλληλα, δεν είναι λίγα τα σωματεία που, λόγω περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων, παρουσιάζουν ως φιλοσοφία τη στήριξη των νέων ποδοσφαιριστών. Όταν όμως οι οικονομικές συνθήκες βελτιώνονται, η ίδια φιλοσοφία εγκαταλείπεται και η προσοχή στρέφεται σε πιο έμπειρους ποδοσφαιριστές. Έτσι, αποδεικνύεται ότι πολλές φορές η εμπιστοσύνη στη νέα γενιά δεν αποτελεί συνειδητή επιλογή, αλλά αναγκαστική λύση.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν και οι νεαροί ποδοσφαιριστές που, από τα πρώτα ακόμη βήματα της ερασιτεχνικής τους πορείας, εμφανίζονται με οικονομικές απαιτήσεις οι οποίες, σε ορισμένες περιπτώσεις, ξεπερνούν τα όρια της λογικής. Το σημαντικότερο για έναν νέο αθλητή δεν θα έπρεπε να είναι η οικονομική απολαβή, αλλά ο χρόνος συμμετοχής, η σωστή καθοδήγηση και η συνεχής αγωνιστική εξέλιξη.
Την ίδια ώρα, αθλήματα όπως το μπάσκετ και το χάντμπολ κερδίζουν συνεχώς έδαφος, ενώ το ποδόσφαιρο δείχνει να χάνει μέρος της δυναμικής του. Σωματεία συρρικνώνονται, ομάδες αναστέλλουν τη λειτουργία τους και η έλλειψη ποδοσφαιριστών αποτελεί καθημερινό πονοκέφαλο για προπονητές και διοικήσεις ή τουλάχιστον έτσι ισχυρίζονται.
Οι λύσεις υπάρχουν, αρκεί να υπάρξει συντονισμένη προσπάθεια. Χρειάζεται ουσιαστική απλοποίηση των γραφειοκρατικών διαδικασιών, τεχνική υποστήριξη προς τα σωματεία για τις υποχρεώσεις τους απέναντι στην Πολιτεία, χρηματοδοτικά προγράμματα για τη συντήρηση και αναβάθμιση των αθλητικών εγκαταστάσεων, αλλά και πραγματικά κίνητρα για την ανάπτυξη των ακαδημιών.
Παράλληλα, απαιτείται ενίσχυση όλων όσοι κρατούν ζωντανό το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο: των διοικητικών στελεχών, των προπονητών, των διαιτητών και κυρίως των ανθρώπων που αφιερώνουν καθημερινά χρόνο και προσωπική προσπάθεια για να συνεχίσουν να λειτουργούν τα σωματεία. Χωρίς αυτούς, καμία ομάδα δεν μπορεί να έχει μέλλον.
Παρακολουθώντας διαχρονικά το ερασιτεχνικό και το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο της Ημαθίας, γίνεται πλέον ξεκάθαρο ότι έφτασε η στιγμή για ουσιαστικές αλλαγές. Οι ομάδες οφείλουν να επαναπροσδιορίσουν τη φιλοσοφία τους, να επενδύσουν πραγματικά στις ακαδημίες, να σχεδιάσουν με συνέπεια και υπομονή την επόμενη ημέρα και να χτίσουν πάνω σε σταθερές βάσεις.
Μόνο έτσι το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο της Ημαθίας και όχι μόνο θα μπορέσει να ξεπεράσει τη σημερινή κρίση και να αποκτήσει ξανά προοπτική!
Εχουμε πιο σοβαρά προβλήματα να ασχοληθούμε από το να τρέχουμε να κάνουμε ομάδες. Και άλλοι να κάνουν τον βεζύρη με τον ιδρώτα μας
Έχει και ομάδες που τρέχουν οι παίκτες και τις κρατάνε με το φιλότιμο
Σε λίγο καιρό ούτε αυτές θα υπάρχουν.. οι μια δυο πόσες είναι
Το πρόβλημα είναι ότι έχει χαθεί ο ρομαντισμός και τα παιδάκια που φεύγουν από τις ακαδημίες τους στα 16-17 τους χρόνια, γίνονται αυτόματα και συνειδητά μισθοφόροι με αποτέλεσμα είτε να κυνηγάνε τα λεφτά για να παίξουν, είτε να σταματάνε το ποδόσφαιρο
Αναμενόμενο. Όταν βασιλεύουν οι μάνατζερς που ξεπουπουλιάζουν τους αφελείς γονείς που νομίζουν πως έχουν γιό τον Γιαμάλ πως να βγει ταλέντο; Η Ημαθία έχει να δει ταλαντούχο παίχτη απο διοίκησης του αείμνηστου Τσαμήτρου. Τότε όμως δεν υπήρχαν ακαδημίες που λειτουργούσαν με πελατειακές σχέσεις. Όρνεα εμφανίστηκαν που ψάχνουν όχι ταλέντα αλλά τσέπες γεμάτες ευρώπουλα. Μόλις τελειώσουν τα ευρώ τελειώνει κι ο παίχτης. Όλοι φεύγουν κι όλοι γυρνάνε πίσω άπραγοι. Η Ημαθία κάποτε ήταν ποδοσφαιρομάνα πλέον έχει σχεδόν σβηστεί απο τον ποδοσφαιρικό χάρτη. Όταν επιστρέψει η αξιοκρατία θα βρεθούν και τα ταλέντα
Το πρόβλημα είναι γενικά σε όλη την Ελλάδα και όχι μόνον στην Ημαθία. Οι λόγοι είναι απλοί: Κατά αρχάς τα παιδιά διασκεδάζουν στο σπίτι,χωρίς να ιδρώνουν,με τα κινητά τηλέφωνα και τα κομπιούτερ,έτσι χάθηκαν από τις αλάνες,που άλλωστε δεν υπάρχουν.Επαφιεται πλέον στην ευαισθησία του κάθε γονέα να ξεκολλήσει το παιδί του από το δωμάτιο και να το οδηγήσει σε κάποιο άθλημα. Στα σχολεία δεν υπάρχει αθλητική παιδεία αδιαφορεί το εκπαιδευτικό σύστημα για την σωματική υγεία των μαθητών. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι υποδομές,όσων ομαδων υπάρχουν τελικά,για να υπάρχει μια διέξοδος άθλησης. Τώρα αν λειτουργούν σωστά η όχι το δείχνει ο χρόνος και τα αποτελέσματα τους. Και ερχόμαστε στο μεγαλύτερο πρόβλημα,που είναι η έλλειψη κινήτρων ώστε να συνεχίσουν οι έφηβοι να αγωνίζονται. Όταν φθάνουν σε ηλικία ακαδημαϊκών σπουδων είναι λογικό να αφοσιωθούν στις σπουδές τους,όπου υπάρχει προοπτική επιβίωσης,ενώ σε αντίθεση η αφοσίωση και η ελπίδα ανάδειξης από κάποιο άθλημα είναι μηδαμινή. Όσον αφορά τους παράγοντες,τους τελευταίους των Μοϊκανών,που έχουν απομείνει στον χώρο,το κράτος τους έχει φορτώσει με δυσβάσταχτα οικονομικά και γραφειοκρατικά βάρη,με αποτέλεσμα να αποθαρρύνονται. Λύσεις υπάρχουν,τις οποίες πρέπει να δώσει το κράτος,με διάφορα κίνητρα,οικονομικά και ηθικά,με αλλαγή φιλοσοφίας του εκπαιδευτικού συστήματος,ακολουθώντας το “νους υγιής εν σώματι υγιές”. Αυτά προς το παρόν.
ΚΑΙ το επαρχιακό ποδόσφαιρο που κάποτε υπήρξε γεννήτρια ταλέντων έχει πλέον αλωθεί απο αετονύχηδες παπατζήδες. Μην το ψάχνετε.