”Ο κόκκινος, ο ασπρόμαυρος και ο άλλος” σε mood 4-2-3-1.
Είναι μεσάνυχτα Παρασκευής 13 Φεβρουαρίου στο βροχερό Λονδίνο. Στα στενά σοκάκια του Bromley και συγκεκριμένα στην Raymond street που έχει σκουπίδια και ανυποψίαστες μεριές όπως περιέγραφε ο Ντίκενς, ακούγονται βήματα…
Άνθρωποι απλοί πολίτες τρέχουν να κρυφτούν. Τα βήματα είναι γνωστά. Οι σιδερένιες τάπες από τα μισά-μισά ακούγονται με βόμβο. Η ”συμμορία” της αφάνας πλησιάζει για να κλειδωθεί στο υπόγειο που γίνονται οι συναντήσεις της.
Κόκκινος: ”Ποιος είναι αυτός που έφερες ασπρόμαυρε; Τώρα, μίλα”.
Άλλος: ”Eίμαι ο Άλλος. Χάρηκα κύριε Κόκκινε”.
Κόκκινος: ”Σου απηύθυνε κάποιος το λόγο μικρέ”;
Άλλος: ”Συγγνώμη κύριε Κόκκινε”.
Ασπρόμαυρος: ”Είσαι άμπαλος Κόκκινε. Δεν ξέρεις ποιος είναι; Ο μάγος με τα δώρα για το 4-2-3-1”.
Κόκκινος: ”Το 4-2-3-1 Κόκκινε είναι γι’αυτούς που τρώνε πιτόγυρα και κεμπάμπ. Πείτε τον άλλο από τα Καρπάθια να το κάνει 4-3-3 να δείτε προκοπή”.
Ασπόμαυρος: ”Σου λέω Κόκκινε, αυτός ο Άλλος θα μας λύσει τα χέρια. Μπουκάρει μέσα, απαιτεί, τρέχει και διαφεύγει γρήγορα. Ό,τι πρέπει για να μετρήσουμε περισσότερα πράσινα χαρτιά”.
Κόκκινος: ”Mίλα τώρα εσύ ο Άλλος”.
Άλλος: ”Χμμμ…τα μισά-μισά που μου φορέσατε στους υγρούς δρόμους αυτής της πόλης δεν με βολεύουν”.
Κόκκινος: ”Τα βλέπεις ασπρόμαυρε; Στα είπα. Δεν κάνει για τη ”συμμορία” μας”.
Ασπρόμαυρος: ”Tα βλέπω άρχοντα…τα βλέπω”. Ε ψιτ εσύ ο Άλλος. Καμιά δουλίτσα στο λιμάνι θέλεις”;
Άλλος: ”Εεε; Λιμενεργάτης; Α πα πα πα πα πα πα!”
Κόκκινος: ”OK. Πίσω στη φάμπρικα τότε”.
Ασπρόμαυρος: ”Ρεζίλι μ’ έκανες ρε! Πάμε να φύγουμε”.
Και κει κάπου μεταξύ πιτόγυρου, μπύρας και 4-2-3-1 οι 3 αμίγκος χάθηκαν στα στενά ελπίζοντας να βρεθεί άλλος…
