Την παραίτηση του από την υπόθεση της δολοφονίας του Άλκη Καμπανού ανακοίνωσε πριν από λίγο ο Αλέξης Κούγιας.
“Έχει χαθεί εντελώς ο ψυχικός σύνδεσμος τον οποίον πρέπει να νιώθει ένας δικηγόρος σαν κι εμένα με αυτούς που τον επιλέγουν για να τους εκπροσωπήσει”, αναφέρει μεταξύ άλλων.
Όπως περιγράφει μετά την καταδίκη σε πρώτο βαθμό των κατηγορουμένων “ανέμενα ως ηθική τουλάχιστον ανταμοιβή της επιστημονικής και ανθρώπινης προσπάθειάς μου να τύχω μιας ηθικής τουλάχιστον ανταμοιβής από τον ποδοσφαιρικό οργανισμό του ιστορικού ΑΡΗ Θεσσαλονίκης, γεγονός το οποίο ουδέποτε συνέβη προς μεγάλη απογοήτευσή μου”, αφήνοντας ουσιαστικά αιχμές για τον πρόεδος της ΠΑΕ Άρης, Θεόδωρο Καρυπίδη.
Το ίδιο κάνει και για τους γονείς του αδικοχαμένου Άλκη Καμπανού όμως καθώς όπως προσθέτει “μεγάλη απογοήτευσή μου υπήρξε όμως και το γεγονός ότι ούτε η οικογένεια Καμπανού με προσκάλεσε έστω σ’ ένα δείπνο για να εισπράξω από εκεί τουλάχιστον, μια ηθική ικανοποίηση και να ακούσω έστω πέντε ζεστά λόγια για την όλη ανιδιοτελή προσφορά μου”.
Αναλυτικά η ανακοίνωσή του Αλέξη Κούγια:
“Όπως είναι γνωστό, προ τριών ετών, ο Πρόεδρος του Ερασιτεχνικού Σωματείου Άρης, κος Αρβανίτης και ο Πρόεδρος της ΠΑΕ Άρης, κος Καρυπίδης με παρεκάλεσαν να αναλάβω την υποστήριξη της κατηγορίας εις βάρος των κατηγορουμένων για το αποτρόπαιο έγκλημα με θύμα τον αείμνηστο, Άλκη Καμπανό.
Με έφεραν σε επαφή με την οικογένεια Καμπανού και αμέσως, πάρα του ότι ασκώ δικηγορία στην Αθήνα, άρχισα να ασκώ το έργο μου.
Επισκέφτηκα επανειλημμένως την Ανακρίτρια που διεξήγαγε την τακτική ανάκριση και ζήτησα από αυτήν τη διενέργεια σειράς ανακριτικών πράξεων, οι οποίες όλες διενεργήθηκαν.
Το αποτέλεσμα ήταν ότι οδηγηθήκαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου 12 δράστες και οι οποίοι τελικώς παραπέμφθηκαν να δικαστούν ως συναυτουργοί, παρά του ότι το θύμα ήταν ένα, για το αδίκημα της κατά συναυτουργίας ανθρωποκτονίας από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση.
Μετά από 53 δικάσιμους, στις οποίες παρέστην καταβάλλοντας όλα τα διαδικαστικά έξοδα προσωπικά (ακόμη και το παράβολο της προεισπράξεως) η δίκη ολοκληρώθηκε στον Α’ βαθμό με απόλυτη δικαίωση των ουσιαστικών και επιστημονικών απόψεών μου, οι οποίες συνέπιπταν με τις απόψεις της Εισαγγελέως, κας Κλιάμπα και όλοι οι κατηγορούμενοι, με εξαίρεση δύο, καταδικάστηκαν στην ποινή της ισοβίου καθείρξεως.
Μετά την έκδοση της αποφάσεως ανέμενα ως ηθική τουλάχιστον ανταμοιβή της επιστημονικής και ανθρώπινης προσπάθειάς μου να τύχω μιας ηθικής τουλάχιστον ανταμοιβής από τον ποδοσφαιρικό οργανισμό του ιστορικού ΑΡΗ Θεσσαλονίκης, γεγονός το οποίο ουδέποτε συνέβη προς μεγάλη απογοήτευσή μου.
Μεγάλη απογοήτευσή μου υπήρξε όμως και το γεγονός ότι ούτε η οικογένεια Καμπανού με προσκάλεσε έστω σ’ ένα δείπνο για να εισπράξω από εκεί τουλάχιστον, μια ηθική ικανοποίηση και να ακούσω έστω πέντε ζεστά λόγια για την όλη ανιδιοτελή προσφορά μου, η οποία δεν περιορίστηκε μόνο στην παρουσία μου στις δίκες, αλλά και σε σημαντικές συναντήσεις, σε συνεργασία με την τότε Πρόεδρο του Αρείου Πάγου και τον τότε Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κα Γεωργίου και κο Πλιώτα, ώστε η οικογένεια Καμπανού να είναι βέβαιη ότι σε αυτή τη δίκη, εν αντιθέσει με άλλες που διεξήχθησαν στην Θεσσαλονίκη, το αποτέλεσμα θα ήταν μια δίκαιη κρίση.
Πριν από λίγες ήμερες και μετά από μήνες δέχτηκα ένα τηλέφωνο από τον συνάδελφο Θεσσαλονίκης, κο Πουλτσίδη, ο οποίος μου είπε ότι με περιμένουν στις 10/1/2025 στο ΜΟΕ Θεσσαλονίκης για να τεθώ επικεφαλής και πάλι του ιδιαίτερα ευαίσθητου βήματος της υποστηρίξεως της κατηγορίας και πριν μία εβδομάδα δέχτηκα τα πρώτα τηλέφωνα από την μητέρα και τον πατέρα του Άλκη Καμπανού, οι οποίοι μου δήλωσαν ότι θεωρούν αυτονόητο ότι θα είμαι δικηγόρος στην υπόθεση.
Δεν έδωσα απάντηση, αλλά σήμερα πήρα την απόφασή μου, η οποία είναι η εξής: δεν θα είμαι δικηγόρος υποστηρίξεως της κατηγορίας, διότι έχει χαθεί εντελώς ο ψυχικός σύνδεσμος τον οποίον πρέπει να νιώθει ένας δικηγόρος σαν κι εμένα με αυτούς που τον επιλέγουν για να τους εκπροσωπήσει.
Εύχομαι οι δικηγόροι που θα με αντικαταστήσουν να βοηθήσουν το δικαστήριο να εκδώσει μια δίκαιη απόφαση, η οποία θα δικαιώνει την μνήμη του 19χρονου αυτού παιδιού που δεν πρόλαβε να ζήσει αυτά που άξιζε, αλλά συγχρόνως να εκδώσει μια απόφαση που θα έχει όλα τα χαρακτηριστικά της δίκαιης δίκης”.
